و به قدرتت كه هر چيز را با آن مقهور خود گردانيدهاى و هر چيزى در برابر آن گردن نهاده و همه چيز در مقابلش به خوارى تن در داده است و به شكوه چيرهات كه با آن بر همه چيز چيره گرديدهاى و به سربلندىات كه در برابر آن ، چيزى را توانِ ايستادگى نيست و به بزرگىات كه پايههاى هر چيز را آكنده كرده و به فرمانروايىات كه بر همه چيز فايق آمده است .
تفسير صفات جلال به تعدد مظاهر
ملاحظه مىشود پس از ذكر يك اسم و صفت جمال الهى : « وَ بِرَحْمَتِكَ . . . » ( كه عدهاى از صفات و اسماى جماليه ديگر الهى ، زير سايه آن اسم خودنمايى دارند ) ، از 5 اسم جلال الهى سخن به ميان آمده . اين پنج اسم به اعتبار اين كه منشأ گرفته از ذات الهى است كه احاطه به همه اشياء به اسم و صفت جلال و جمال دارد و اسماى او عين ذاتش مىباشد ، يكى به حساب مىآيند ولى ، همه نشأت گرفته از جلال حقّ سبحانه مىباشند و امّا به حساب خارج و اعتبارات عاقلان و عُرف و استعمالات و موارد گوناگون خارجى ، ديد بشر است كه به صورت متعدّد آمده و هر يك از آن 5 مورد ، با جمله بعدش تفسير شده :
« قَهَرْتَ » مفسر « قُوَّتِكَ » ، « غَلَبْتَ » مفسر « جَبَرُوتِكَ » ، « لا يَقُومُ لَها شَىْءٌ » مفسّر « عِزَّتِكَ » مىباشد ، ( چرا كه جايى كه حضرت حقّ خودنمايى كند ، اشياء را جز نيستى مشهود نخواهد بود ) و « مَلَأَتْ أَرْكانَ كُلِّ شَىْءٍ » تفسير « عَظَمَتِكَ » است ( چرا كه خودنمايى اوست كه اشياء ، همگى خودنمايى دارند ) و « عَلا كُلَّ شَىْءٍ » ، تفسيركننده « سُلْطانِكَ » است ( چرا كه اگر او سبحانه ، سلطه و احاطه بر هر شىء نداشت ، اشياء را اظهار حيات و وجود و دوام زندگى ممكن نبود ) .
خضوع تكوينى و غيرتكوينى جن و انس در پيشگاه حق تعالى
پس از توضيح بيانات پنجگانه جلالى مىتوان به معناى « خَضَعَ لَها كُلُّ شَىْءٍ وَ ذَلَّ لَها كُلُّ شَىْءٍ » كه در بخش اوّل : « وَ بِقُوَّتِكَ الَّتِى قَهَرْتَ بِها كُلَّ شَىْءٍ » آمده بود پى برد ؛ زيرا هر