است گفته شود ، بياناتش صورتاً با مقام والاى امام معصوم - عليهالسّلام - و عصمت آن بزرگواران سازش ندارد ، اما جواب آن را در دعاهاى ماه رمضان و غيره و به خصوص در ابتداى دعاى روز مبعث دادهايم و در اين جا تكرار نمىكنيم .
ردّ توهم تحميل تقاضا بر خداوند
پس از اين مقدّمه ، ممكن است خوانندگان ، اولًا توهّم كنند ابتداى اين دعا : « وَ اسْمَعْ نِدائِى إِذا نادَيْتُكَ ، وَ أَقْبِلْ عَلَىَّ إِذا ناجَيْتُكَ . » ، تحكيم و تحميل برحضرت حقّسبحانه مىباشد . اما خير ، اين چنين نيست ! بلكه تقاضا و اظهار خضوع و خشوع به پيشگاه الهى مىباشد كه : مرا مورد عنايت خويش قرار ده . دليل بر اين معنى ، جملههاى بعد از آن است كه فرموده شده : « فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ ، وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ ، مُسْتَكِيناً لَكَ ، مُتَضَرِّعاً إِلَيْكَ . . . »
و ثانياً : چنين بيانى از آن حضرات - عليهمالسّلام - با آن كه خداوند متعال بر آنان اقبال نموده و به گفتارشان عنايت دارد ، نمىتوان گفت اين گونه اظهار خشوع و خضوع در پيشگاهش ، با مقام و منزلتشان نزد او سبحانه سازش ندارد ؛ چرا كه خويش را بنده و فقير مىدانند و علاوه ، اگر دوام آن تقاضاهاى خويش را بخواهند ، چه مانعى دارد و اين تابعين آنانند كه بايد تقاضاى ابتدايى داشته باشند .
و امّا اين كه جملههاى : « فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ . . . » و جمله : « راجِياً لِما لَدَيْكَ ثَوابِى » چه معنايى دارد ، مىتوان گفت جملههاى : « فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ . . . » ، در مقام اين است كه :
خداوندا ! به تمام معنى توجّه باطنيم به تو مىباشد . ( زيرا خداوند ، در كنار حضرت - عليهالسّلام - نمىباشد تا به سوى او سبحانه فرار كند ) و مىتوان گفت جمله : « راجِياً لِما لَدَيْكَ ثَوابِى » ، توضيح دهنده جمله : « فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ » مىباشد و منظور از « ثَوابِى » به اعتبار جملههاى آتيه و لفظ « لَدَيْك » و يا در « ثَوابِى » را مىتوان امور معنوى و تجلّيات ذاتى و اسماء و صفاتى دانست .