در پيشگاهت ايستادهام ، در حالى كه نيازمند توام و به درگاه تو تضرع و زارى نموده و به پاداشى كه نزد تو دارم ، اميد دارم [ و تو مرا مىبينى ] .
قطعى بودن صدور مناجات شعبانيه از معصوم
- عليهالسّلام -
پيش از توضيح جمله فوق ، سزاوار است خوانندگان به دو نكته توجّه نمايند :
نكته اوّل اين كه راوى اين دعا - كه از برجستگان علماى شيعه بوده - مىگويد :
« إِنّها مُناجاةُ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عَلِىِّ بْنِ أَبىطالِبٍ - عليهالسّلام - وَ الْأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِهِ - عليهمالسّلام - وَ كانُوا يَدْعُونَ بِها فِى شَهْرِ شَعْبانَ . » « 1 »
اين مناجات ، مناجات اميرمؤمنان على بن ابى طالب - عليهالسّلام - و امامان و فرزندان او - عليهمالسّلام - مىباشد و آن بزرگواران در ماه شعبان ، اين مناجات را مىخواندند .
تعبير آن بزرگوار به طور قاطع به آن بيان ، دليل بر صدور آن مىباشد . علاوه ، اهميّت دادن على - عليهالسّلام - و ائمه معصومين - عليهمالسّلام - بر اين كه همواره ( در ماههاى شعبان عمر خويش ) آن را بخوانند ، خود دليل بر وارد بودن آن از معصوم - عليهالسّلام - است ؛ زيرا فرموده شده : « كانُوا يَدْعُونَ . » از اينگونه تعبير با لفظ : « كانُوا » ، دوام استفاده مىشود .
گذشته از اين ، شاهد ديگرى را مىتوان بر صحّت نقل راوى اين دعا دانست و گفت وى امرى را كه شبيه به سيره مستمره معصومين - عليهمالسّلام - بوده و بر كسى مخفى نبوده و امكان نداشته قابل خدشه باشد ، ذكر فرموده است .
از همه بيانات فوق مىتوان تمام متن دعا و مضامين عاليه آن را بر صحّت آن از زبان معصوم - عليهالسّلام - دانست ( البته با توضيحاتى كه درباره قسمتى از آنها داده مىشود . )
نكته دوّم : اين كه دربارهى بخشهايى از اين دعا و مناجات از اوّل تا آخر ، ممكن
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 685 .