لزوم شفيع بردن معصومين - عليهمالسّلام - به درگاه خداوند
از اين بيان در ابتداى اين دعا ، به خوبى ظاهر مىشود كه بشر مؤمن در خواستههايش ( چه معنوى و چه اخروى و دنيوى ) ، سزاوار است معصومين - عليهمالسّلام - را شفيع نزد خداوند براى برآورده شدن حوايج خود قرار دهد و بلكه خداوند را به آنها قَسَم دهد . علاوه ، معلوم مىشود به آن بزرگواران مىتوان به خداوند تقرّب پيدا نمود تا حوايج برآورده گردد ، از اين رو مىفرمايد :
( 87 )
« وَ أَتَقَرَّبُ بِهِما إِلَيْكَ خَيْرَ الْقُرَبِ . » « 1 »
و با توسل به آن دو ، با بهترين نزديكىها ، به درگاه تو نزديكى مىجويم .
مقرب بودن هر چه از شرع براى انجام آن دستور رسيده است
جاى هيچ شك و ترديد نيست كه آن چه شرع مقدّس ، بشر را بدان راهنما شده ( و از اعمال عبادى واجب و مستحبّ و مستحسن ) ، همگى مقرّب الى اللَّه سبحانه مىباشند ، ( البته به شرط اخلاص . ) از ادلّه بر اين امر ، به قسمتى از حديث حمّادبن بشير اكتفا مىكنيم . وى مىگويد از حضرت صادق - عليهالسّلام - شنيدم كه مىفرمود : رسولاللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود خداوند عزّوجلّ فرموده :
« مَنْ أَهان لِى وَلِيّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحارُبَتِى ، وَما تَقَرَّبَ إِلىَّ عَبْدُ بِشَىءٍ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ ، وَ إِنَّهُ يَتَقَرَّبُ إِلَىَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى أُحِبَّهُ فَإِذا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِى يَسْمَعُ بِهِ ، وَ بَصَرَهُ الَّذِى يَبْصُرُ بِه وَ لِسانَهُ الَّذِى يَنْطِقُ بِهِ ، وَ يَدَهُ الَّتِى يَبْطِشُ بِها . . . » « 2 »
هر كس به دوست من اهانت كند ، به پيشواز جنگ با من درآمده است و هيچ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 647 .
( 2 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 352 حديث 7 .