به ايشان داشت ، همانا خانواده عصمت - عليهمالسّلام - مىباشند و اين سعادت ، نصيب هر كس نخواهد شد ؛ مگر آن كه عنايت الهى شامل حالش گردد .
و ممكن است جملههاى فوق ، مقدّمه براى خواستههاى آتيه باشد كه همگى معروف به حساب مىآيند و بايد آنها را از حضرتش تمنّا نمود تا برآورده شود .
( 89 )
« أَسْأَلُكَ سُؤالَ مُعْتَرِفٍ مُذْنِبٍ قَدْ أَوْ بَقَتْهُ ذُنُوبُهُ ، وَ أَوْثَتَقَتْهُ عُيُوبُهُ ، فَطالَ عَلَى الْخَطايا دُؤُوبُهُ ، وَ مِنَ الرَّزايا خُطُوبُهُ . » « 1 »
از تو درخواست مىكنم ، همانند گناه كار اعتراف كنندهاى كه گناهانش او را نابود ساخت و عيبهايش او را به بند كشيدهاند و مدت طولانى به خطاها عادت كرده و مشكلات و گرفتارىهاى فراوان دارد .
دعاهايى كه درصدد تعليم دعا كردن به ديگران مىباشند
اگر چه معصومين - عليهمالسّلام - در بيشتر دعاهايشان گفتارى شبيه به بيانات بخش فوق را داشته و دارند و ما توجيهاتى براى آنها داشتيم و خواهيم داشت ، ولى مىتوان گفت دعاهايى وجود دارد كه معصوم - عليهمالسّلام - در مقام تعليم به دوستان خود بودهاند كه چگونه با خداوند سخن بگويند و اظهار عجز و شكستگى و ذلت نموده و يا درخواست امورى را بنمايند . بعضى از دعاهاى ناحيه مقدّسه از آن جمله ، دعاى فوق اين چنين مىباشند :
( 90 )
« يَسْأَلُكَ التَّوْبَةَ ، وَ حُسْنَ الْأَوْبَةِ وَ النُّزُوعَ عَنِ الْحَوْبَةِ ، وَ مِنَ النّارِ فَكاكَ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 647 .