و با تقديرهاى كفايت كنندهات ، ما را كفايت فرما و با نگرش زيبايت ، بر ما ارزانى دار .
تقاضاى خاصّ الهى
گويا امام - عليهالسّلام - با اين بيان بخواهد تقاضاى خاصّ الهى را براى خود و ديگران نموده و مىفرمايد : همان گونه كه با اسم كافيت ، جهان هستى را با حدّ و حدودى كه به آنها زدهاى كفايتشان نمودهاى ، ما را نيز با عنايات خاصه و معنوى خويش - چون عنايات عامّهات - برخوردار فرما و از توجه به غير خود مصوندار . لذا بلافاصله مىفرمايد :
( 84 )
« وَ لا تَكِلْنا إِلى غَيْرِكَ ، وَ لا تَمْنَعْنا مِنْ خَيْرِكَ . » « 1 »
و ما را به غير خود وامگذار و از خير خويش باز مدار .
معنايى كه فقط با اسم جلال و جمال محقق مىشود
معانى كه در بخش فوق و گذشته آمده بود ، جز با اسم جلال و جمال حقّ سبحانه تحقق پيدا نمىكند ، لذا در ابتدا فرموده شده : « بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَكْرَمِ الَّذِى وَضَعْتَهُ عَلَى النَّهارِ فَأَضاءَ ، وَ عَلَى اللَّيْلِ فَأَظْلَمَ . » و سخن از اسماى ديگر الهى نيامده بود .
( 85 )
« وَ بارِكْ لَنا فِيما كَتَبْتَهُ لَنا مِنْ أَعْمارِنا ، وَ أَصْلِحْ لَنا خَبِيئَةَ أَسْرارِنا ، وَ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 647 .