مىشود و به توفيق خويش ، آنان را از تاريكىها به سوى روشنايى بيرون مىبرد و به راهى راست مىبرد .
و از گفتار جمعى از رسل - عليهمالسّلام - خود به انكاركنندگانشان مىفرمايد ، كه گفتند :
- وَ ما لَنا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَ قَدْ هَدانا سُبُلَنا وَ لَنَصْبِرَنَّ عَلى ما آذَيْتُمُونا وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ
« 1 »
و چرا برخدا توكّل نكنيم و حال آن كه ما را به راههايمان رهبرى كرده است ؟ و البته ما برآزارى كه به ما رسانديد ، شكيبايى خواهيم كرد و توكّلكنندگان بايد تنها برخدا توكّل كنند .
- وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
« 2 »
و كسانى كه در راه ما كوشيدهاند به يقين راههاى خود را بر آنان مىنماييم و در حقيقت خدا با نيكوكاران است .
و در حديث آمده كه اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - بعد از دو ركعت اوّل نماز شب ، دعايى را قرائت مىفرمود ، از آن جمله عرض مىكرد :
« إِلهِى ! كُلَّ مَنْ أَتَيْتُهُ إِلَيْكَ يُرْشِدُنِى ، وَ ما مِنْ أَحَدٍ إِلّا عَلَيْكَ يَدُلُّنِى ، وَ لا مَخْلُوقٍ أَرْغَبُ إِلَيْهِ إِلّا وَفِيكَ يُرَغِّبُنِى ؛ فَنِعْمَ الرَّبُّ وَجَدْتُكَ ، وَ بِئْسَ الْعَبْدُ وَجَدَتَنِى . » « 3 »
معبودا ! به هر كس كه روى آوردم به تو رهنمونم مىگردد و هيچ كس نيست ، جز اين كه به تو راهنمايى مىكند و هيچ مخلوقى نيست ، مگر اين كه به تو متمايلم مىگرداند ، پس چه پروردگار خوبى هستى و چه بد بندهاى هستم من !
و در دعا آمده :
« إِلهِى ! عَلِمْتُ بِاخْتِلافِ الْآثارِ وَ تَنَقُّلاتِ الْأَطْوارِ أَنَّ مُرادَكَ مِنِّى أَنْ تَتَعَرَّفَ إِلَىَّ فِى كُلِّ شَىْءٍ حَتّى لاأَجْهَلَكَ فِى شَىْءٍ . » « 4 »
هامش
( 1 ) . سورهى ابراهيم ، آيهى 12 .
( 2 ) . سورهى عنكبوت ، آيهى 69 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 87 ، ص 246 ، حديث 56 .
( 4 ) . اقبال الاعمال ، ص 348 .