و نسبت به حاجت چهارم : « وَ أَنَّ تُنَزِّلَ عَلىَّ الْأَمانَ وَ الْفَرَجَ وَ السُّرُورَ وَ نَضْرَةَ النَّعِيمِ » آمده است :
« إِذا ماتَ الْمُؤْمِنُ ، شَيَّعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ إِلى قَبْرِهِ ، فَإِذا أُدْخِلَ قَبْرَهُ أَتاهُ مُنْكَرٌ وَ نَكِيرٌ فَيَقْعُدانِهِ وَ يَقُولانِ لَهُ : مَنْ رَبُّكَ ؟ وَ ما دِينُكَ ؟ وَ مَنْ نَبِيُّكَ ؟ فَيَقُولُ : رَبِّىَ اللَّهُ ، وَ مُحَمَّدٌ نَبِىّ ، وَ الْإِسْلامُ دِينِى ، فَيَفْسَحانِ لَهُ فِى قَبْرِهِ مَدَّ بَصَرِهِ ، وَ يَأْتِيانِهِ بِالطَّعامِ مِنَ الْجَنَّةِ ، وَ يُدْخِلانِ عَلَيْه الرُّوْحَ وَ الرَّيْحانَ ، وَ ذلِكَ قَوْلُهُ - عَزَّوَجَلَّ -
فَأَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ * فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ
« 1 » يَعْنِى فِى قَبْرِهِ . . . » « 2 »
وقتى مؤمن از دنيا برود ، هفتاد هزار فرشته تا قبرش او را همراهى مىكنند و وقتى وارد قبر شد ، نكير و منكر به سراغش آمده او را مىنشانند و مىگويند :
پروردگارت كيست ؟ دينت چيست ؟ پيامبرت كيست ؟ مؤمن مىگويد :
پروردگارم اللَّه و پيامبرم محمد و اسلام ، دين من است . آنگاه قبر او را تا آن جا كه چشمش مىبيند ، گشاده مىگردانند و براى او از بهشت غذا مىآورند و راحت و آسايش را به او هديه مىنمايند و اين همان است كه آيه بر آن دلالت مىكند : « پس اگر از مقربان باشد ، او را راحت و آسايش است . » يعنى در قبرش . . .
پس از حوايج فوق ، حاجتهاى ديگر از خداوند متعال تقاضا و در آخر به طور تفصيل به وجود رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - دعا شده است . « 3 »
هامش
( 1 ) . سورهى واقعه ، آيات 88 و 89 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ص 222 ، حديث 22 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 617 و 618 .