منزلت والاى عمل به تقوا
امام - عليهالسّلام - با اين بيان ، گويا مىفرمايد : اى جدّ بزرگوار ! هر كس بخواهد تقوى را پيشهى خود سازد ، در تمام زندگى و امور ، بايد از حضرت اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - ياد بگيرد . از اين رو مىبينيم در آيات خداوند متعال نيز تقوا را در تمام امور مادّى و معنوى و توحيدى و اخلاقى و غيره از تمام بشر خواسته است . در قرآن شريف و كلمات قدسى ، اشاراتى بدان آمده ، ولى متأسفانه به آنها توجه نشده و تقوى در بيانات الهى را به معانى محدودى معنى نمودهاند ؛ پس اگر فرموده شده او - عليهالسّلام - عماد و استوانهى اهل تقوى مىباشد ، به منزلت والايى درعملِ به مراحل تقوى معرّفى شده است .
( 1101 )
« أَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا آيَةَ اللَّهِ الْعُظْمى . » « 1 »
سلام بر تو اى بزرگترين نشانهى خداوند .
دليل توصيف اميرالمؤمنين به « آية اللَّه العظمى »
آرى ، چنان كه به يكايك خلقت تمام هستى دو جهان در تمام جهات توجه دقيق شود ، همه را مىتوان آيت عظماى الهى دانست . پس ، اگر حضرت صادق - عليهالسّلام - نسبت به اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - « آيَةَ اللَّهِ الْعُظْمى » اطلاق فرموده ، بايد سرّى در آن نهفته باشد و اشاره به معناى والايى باشد كه در ديگر خلايق ، وجود نداشته و ندارد و آن سرّ ، تنها از نظر ظاهرى خلق و يا باطنى و يا هر دو نيست ؛ زيرا آن را همه انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - ، به خصوص رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - دارا بودهاند ، بنابراين مىتوان علّت را در يكى از چند امر و يا همه امور ذيل دانست :
1 . اشاره به تمام خصايص و كمالاتى باشد كه در اين زيارت از آن ياد شده است .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 608 .