الدَّعَةِ ، وَ لا تَشْغَلْنِى عَنْ ذِكْرِكَ بِتَرْكِكَ مابِى مِنَ الْهُمُومِ ، إِنِّى إلَيْكَ مُتَضَرِّعٌ . » « 1 »
خداوندا ! برمحمّد وآل محمّد و بر تمامى فرشتگان مقرّب و پيامبران و فرستادگان و بندگان شايستهات درود فرست . اى مهربانترين مهربانها . . . اى بر طرف كننده غم و اندوه ، اندوهى بر من فرود آمده كه ، توان و سينهام ، از تحمّل آن به تنگ آمده ، به حدّى كه مىترسم فتنه [ و انحراف ] براى من پيش آيد . اى خدا و دلها تنها به ياد تو آرام مىگيرند ، بر محمّد و آل محمّد درود فرست و دلم را از اندوهها به راحتى و آرامش بگردان و به واسطهى رها كردن [ من با ] اندوههايم [ و بر طرف نكردن آنها ] ، مرا از يادت به چيز ديگر مشغول مكن ، به راستى كه من تنها به درگاه تو تضرّع و لابه مىكنم .
عدم تحمل مشكلات عالم طبع ، براى معصوم و غير معصوم
غرض ما از ذكر جملههاى فوق به تفصيل ، توجّه دادن خوانندگان است اوّلًا ، به اين كه :
اقتضاى عالم خلقى امام معصوم - عليهالسّلام - و غيرمعصوم - عليهالسّلام - بالذّات و بالطبع ، عدم تحمّل مشكلات عالم طبع مىباشد ، چنان كه مىفرمايد : « يا فارِجَ الْهَمِّ ، ضِقْتُ بِهِ ذَرْعاً وَ صَدْراً . . . » و ثانياً ، با همه آن اقتضا ، يگانه چيزى كه آرامش دهنده خلقت طبيعى امام و غير امام در مقابل ناملايمات است ، همان ياد خداى متعال مىباشد كه فرموده شده : « يا أَللَّهُ فَبِذِكْرِكَ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ . . . إِنِّى إِلَيْكَ مُتَضَرِّعٌ » و ثالثاً ، بيان فوق به خواننده توجه مىدهد كه اگر وى چارهسازى هموم عالم بشرى خويش را با ياد خدا ننمايد ، ممكن است دچار فتنه و انحراف و بىتوجّهى به مبدء و بدبينى به او سبحانه شود كه فرموده شده : « حَتّى خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ عَرَضَتْ فِتْنَةٌ » و رابعاً ، توسّل جستن به محمّد و آل
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 587 .