بسيار گريهكنندگان پنج نفرند : حضرت آدم - عليهالسّلام - ، يعقوب ، يوسف ، فاطمه دختر حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و علىّ بن الحسين . . . امّا علىّ بن الحسين - عليهالسّلام - بيست يا چهل سال بر امام حسين - عليهالسّلام - گريست ، هيچ گاه غذا جلوى او گذاشته نشد ؛ مگر اين كه گريست تا اين كه [ روزى ] غلام او به آن حضرت عرض كرد : فدايت شوم ، بيم آن دارم كه از دنيا برويد ، آن حضرت فرمود : « من تنها گله و شكوهى غم و اندوه خود را به خدا مىگذارم ، زيرا كه هرگاه به ياد به زمين افتادن [ و مرگ ] فرزندان فاطمه - عليهاالسّلام - مىافتم ، اشك گلويم را مىگيرد .
( 1074 )
« أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِى لا يُوصَفُ إِلّا بِالْمَعْنى ، بِكِتْمانِكَ عَنْ غُيُوبِكَ ذِى النُّورِ ، أَنْ تُجَلِّىَ بِحَقَّهِ أَحْزانِى ، وَ تَشْرَحَ بِهِ صَدْرِى بِكُشُوطِ الْهَمِّ يا كَرِيمُ ! » « 1 »
به آن اسمت - كه جز با معنا توصيف نمىشود - زيرا آن را حتّى از غيبها نهان داشتهاى و داراى نور [ ويژه ] است ، درخواست مىكنم كه به حقّ آن ، اندوههايم را بر طرف نموده و با كنار زدن همّ و غم ، دلم را گشاده فرمايى ، اى كريم .
مراد از اسم در دعاى شريفه
شايد مراد از اسم ياد شده ، همان اسم اعظم الهى باشد كه لفظ و گفتار نمىتواند معرّف آن باشد كه مىفرمايد : « لا يُوصَفُ إِلّا بِالْمَعْنى . . . » و مىفرمايد : « ذِى النُّور » و ممكن است
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 517 .