زيارت با جملهى : « أَلَّذِى فُجِعْتَ بِهِ » ، به چنين امرى اشاره فرموده است .
اشاره به اهميت ماجراى حضرت على اصغر - عليهالسّلام -
در معناى « فَجَع » ، در لغت آمده است : « أَلْفَجَعُ أَنْ يُوجَعَ الْإِنْسانُ بِشَىْءٍ يَكْرُمُ عَلَيْهِ فَيَعْدِمُهُ . » چگونه امام حسين - عليهالسّلام - چنين نباشد و حال اين كه قريب بيش از هزار و سيصد سال از واقعه كربلا مىگذارد ، اما دل آنان كه از آن واقعه آگاه گشته ( از دوست و دشمن ) ، به درد آمده و چگونه ممكن است امام حسينى كه آن طفل در دست او از ستم دشمن جان داده و حتّى اهل بيت حاضر در كربلا و مادر مظلومهاش ، بر اين امر فرياد برنياورده باشند و معصومين ديگر - عليهالسّلام - از شنيدنش افسرده خاطر نگردند و اگر حاضرين اهلبيت - عليهمالسّلام - در آن سرزمين از ديدن آن واقعه و ديگر مصايب جان به جان آفرين نسپردهاند ، به دليل آن است كه مشيّت الهى بر اين قرار گرفته بود كه آنان زنده بمانند تا : « شاءَ اللَّهُ - عَزَّوَجَلَّ - أَنْ يَرانِى مَقْتُولًا مَذْبُوحاً ظُلْما وَ عُدُواناً ، وَ قَدْ شاءَ أَنْ يَرى حَرَمِى وَ رَهْطِى وَ نِسائِى مُشَرَّدِينَ . . . » « 1 » ؛ ( خداوند - عزّوجلّ - خواسته است كه مرا كشته و سربريده از روى ستم و تجاوز ؛ و خاندان و لشكر و زنانم را آواره ببيند . ) تحقّق پيدا كند و پيروزى كامل براى اسلام و اهلش ، از اين طريق حاصل شود ( كه شد ) .
( 1068 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى بِكَ تَوَجَّهْتُ إِلَيْكَ ، وَ قَدْ تَحَرَّمْتُ بِمُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ ، وَ تَوَجَّهْتُ بِهِمْ إِلَيْكَ . . . » « 2 »
خدايا ! من با تو به سوى تو ، توجّه نمودهام و در حريم محمّد و آل محمّد وارد شده و به وسيلهى آنان به سوى تو توجّه نمودهام . . .
عينيّت منزلت معصومين - عليهمالسّلام - با منزلت الهى به حساب مقام نورانيت
در اين بخش ، نكتهى ظريفى وجود دارد كه شايسته دقّت اهل تحقيق و توحيد مىباشد
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 44 ، ص 332 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 572 .