لزوم توجه به فطرت در اداى زكات
علاوه ، خداوند متعال در قرآن شريف ، متجاوز از بيست مورد ، نماز را با انجام زكات با يكديگر ذكر مىفرمايد ، در يكى از آن آيات آمده است :
وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفاءَ وَ يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُؤْتُوا الزَّكاةَ وَ ذلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ
« 1 »
و نماز برپا دارند و زكات بدهند ، كه دين [ ثابت و ] پايدار همين است .
معلوم مىشود همانگونه كه اقامه نماز ، توجّه به فطرت را احتياج دارد ، اتيان زكات نيز چنين است كه فرموده شده :
وَ ذلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ
« 2 » . بنابراين وقتى شخص مىتواند زكاتِ تمام نعمتهاى الهى را داده باشد ، كه خواسته فطرى و توحيدى در همه امور در نظرش باشد و دين قيّمه ، همان دين فطرى است كه در آيهى 30 از سورهى روم ، بدان اشاره شده است .
امامان و معصومين - عليهمالسّلام - هستند كه مىتوانند نسبت به تمام نعمتهاى الهى ظاهرى و معنوى ، آن معانى را انجام دهند . لذا فرموده شده : « أَشْهَدُ أَنَّكُمْ . . . آتَيْتُمُ الزَّكاةَ حَتّى اتاكُمُ الْيَقِينُ مِنْ وَعْدِهِ . »
اوامر و نواهى الهى ؛ معروف و منكر
امر به معروف و نهى از منكر ، معناى وسيع عملى و قولى و واجبى و استحبابى و كراهتى و ارشادى و اخلاقى و فردى و اجتماعى دارد ، ( اگرچه در اصطلاح و در نظر عموم ، در واجبات و محرمات استعمال شود ) ؛ تنها معصومانند - عليهمالسّلام - كه مىتوانند آن دو را به معناى وسيعش در تمام زندگى ، از اوّل عمر تا آخر نسبت به خود و ديگران پياده نمايند ، لذا فرموده شده : « أَشْهَدُ أَنَّكُمْ . . . أَمَرْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ ، وَ نَهَيْتُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ ، حَتّى أَتاكُمُ الْيَقِينُ مِنْ وَعْدِهِ . »
هامش
( 1 ) . سورهى بيّنه ، آيهى 5 .
( 2 ) . همان .