گرفتار بودن به خواستههاى خلقى خاكىاش مىباشد ، شهوات ( از هرنظر ) او را در تنگناى تمايلات قرار مىدهند ، به گونهاى كه راه فرار از آنها را ندارد و احتياج به قوّت معنوى دارد تا بتواند با توجّه به تعلّقات ، سير عالم معنى و غرض غايى از خلقت را نيز داشته باشد و خشنودى الهى را در هر امر چارهساز و قوّت ضعف امورات خود قرار دهد و به بيانى ديگر ، رضايت خدا را چاشنى هر يك از اعمال و كردار عالم بشريّت خود قرار دهد ، تا همه خواستههاى مادى او ، رنگ خدايى بگيرد نه رنگ نفسانى .
امور پسنديده ؛ بر طرف كننده مشكلات عالم طبع
با جمله دوّم : « وَخُذْ إِلَى الْخَيْرِ بِناصِيَتِى » مىفرمايد : خداوندا ! ياريم فرما تا با امور پسنديده ، مشكلات عالم طبعم را بر طرف نمايم .
اهميت عمل به دستورات اسلام
با جمله سوّم : « وَ اجْعَلِ الْإِسْلامَ مُنْتهى رِضاىَ » ، توجّه مىدهد كه عمل به دستورات اسلام در تمام امور است كه مىتواند اهل ايمان را در سعادت دنيوى و اخروى و معنوى نايل سازد و ضعفها و مقتضيات عالم طبع را قوّت معنوى بخشد .
ضعف بشرى و قوت ايمان در آيات الهى
در پايان ، به چند كلام الهى كه به ضعف بشر پرداخته و ايمان به خدا را چارهساز ضعف آنان مىداند ، اشاره مىشود .
خداوند متعال مىفرمايد :
- إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ * دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ * وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي