- عَزَّوَجَلَّ - وَ تَوْحِيدِهِ ؛ وَأَمَّا النِّعْمَةُ الْباطِنَةُ فَوِلايَتُنا أَهْلَ الْبَيْتِ وَ عَقْدُ مَوَدَّتِنا . . . » « 1 »
نعمت ظاهرى ، پيامبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و تعاليمى از قبيل شناخت و توحيد خداوند - عزّوجلّ - است كه آورده است و نعمت باطنى ، ولايت ما اهلبيت و اعتقاد به دوستى و مودّت ما مىباشد .
معناى ولايت در مورد اميرالمؤمنين - عليهالسّلام -
در اين كه اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - ، خليفة اللَّه و حجّت روى زمين ، بعد از رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - مىباشد ، شكى نيست و كسى كه هم چون على - عليهالسّلام - اين دو منصب را داشته باشد ( بنابر معناى لغوى ) ، مالك امر و قيام كنندهى به امور بشر ، بلكه عالم هستى به اذن اللَّه مىباشد و كسى مانند آن حضرت - عليهالسّلام - قطعاً اين منصب را بدون منزلت شهود و قرب و انتصاب الهى نمىتواند داشته باشد . قرآن شريف نيز اشاراتى به چنين معنايى دارد و مىفرمايد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا
« 2 »
ولىّ شما تنها خدا و پيامبر اوست و كسانىكه ايمان آوردهاند .
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا
« 3 »
خداوند ، سرور كسانى است كه ايمان آوردهاند .
رسالت ؛ نعمت ظاهرى ، ولايت ؛ نعمت باطنى
با دارا بودن قرب و شهود و انتصاب الهى است كه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و ولىّ - عليهالسّلام - ، كارهاى خدايى انجام مىدهند . خداوند در دو آيهى فوق از واقع امر ( كه احاطه او سبحانه به موجودات و به خصوص انسان است ) خبر مىدهد و آن جايى كه ولايت حقّ سبحانه در شخصيّتى مشهود كسى شود ، علاوه بر منزلت انتصابى حقّ
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 24 ، ص 52 ، حديث 7 .
( 2 ) . سورهى مائده ، آيهى 55 .
( 3 ) . سورهى بقره ، آيهى 257 .