( 998 )
« أَللَّهُمَّ ! قَدْ قَبِلْنا أَمْرَكَ وَ نَهْيَكَ ، وَ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا لِنَبِيِّكَ ، وَ سَلَّمْنا وَ رَضِينا ، فَنَحْنُ مَوْلى [ ظ : مَوالِى ] عَلِىٍّ - صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ - وَ أَوْلِيائُهُ كَما أَمَرْتَ ، نُوالِيهِ [ نُوالِى ] وَ نُعادِى مَنْ يُعادِيهِ ، وَ نَبْرَأُ مِمَّنْ يَبْرَأُ مِنْهُ ، وَ نُبْغِضُ مَنْ أَبْغَضَهُ ، وَ نُحِبُّ مَنْ أَحَبَّهُ ، وَ عَلِىٌّ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ - مَوْلانا كَما قُلْتَ ، وَ إِمامُنا بَعْدَ نَبِيِّنا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - كَما أَمَرْتَ . » « 1 »
خداوندا ! به راستى كه امر و نهى او را قبول كرديم و شنيديم و از پيامبرت اطاعت كرديم و تسليم امر شديم و او را پسنديديم ، پس ما فرمانبردار و دوست علىّ - صلوات اللَّه عليه - هستيم ؛ چنان كه دستور دادى ، با او دوستيم و با كسانى كه با او سر ستيز دارند در ستيزيم و از هر كس كه از او بىزارى مىجويد ، بىزارى مىجوييم و با هر كس كه با او دشمن است دشمنيم و دوستدار او را دوست مىداريم و علىّ - صلّى اللَّه عليه - مولاى ماست ، چنان كه فرمودى و امام ما بعد از پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - است ، چنانكه دستور دادى .
امر و نهى اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - ؛ امر و نهى پروردگار
حضرت - عليهالسّلام - با بيان فوق تا آخر ، دوستان اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - را به اين مطلب متوجه مىسازد كه : قبول امر و نهى او - عليهالسّلام - ، قبول امر و نهى الهى و تسليم و اطاعت در برابر امر رسولش - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ( كه آن حضرت را به امامت و وصايت بعد از خود نصب نموده ) مىباشد .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 475 .