( 990 )
« أَللَّهُمَّ ! وَ أَنْقِذْنِى وَ تَولَّنِى وَ اعْصِمْنِى ، وَ عافِنِى ، وَ امْنَعْ مِنِّى ، وَ خُذْلِى ، وَ كُنْ لِى بِعَيْنِكَ ، وَ لا تَكُنْ عَلَىَّ . » « 1 »
خداوندا ! و مرا نجات ده و از من سرپرستى كن و نگاهدار و عافيتبخش و [ دشمنانم را ] از [ آزار رساندن به ] من جلوگيرى نما و [ آنان را ] براى من بگير و [ همواره ] محافظ من باش و نه عليه من .
ناراحتى پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - از ماجراهاى بعد از رحلت خويش
از بيان فوق در ذيل بخش گذشته : « فَاكْفِنِى » ، ظاهر مىشود كه حضرت رسول - صلّىاللَّه عليهوآلهوسلّم - با توجّه به جريانات و پيشآمدهاى پس از رحلت خويش ، از كثرت ناراحتى به قول « فَاكْفِنِى » كفايت نفرموده ، بيانات هفتگانهى فوق را نيز با تعبيرات گوناگون از درگاه الهى تقاضا مىنمايد و در واقع با آن بيانات كه از دل پرسوز و ناراحتش برخواسته ، نجات اوصياى خويش - عليهمالسّلام - و يا امّتش را پس از خود ، از خداوند تقاضا نموده و به آنان نيز اكفتاء نكرده و مىفرمايد :
( 991 )
« أَللَّهُمَّ ! أَنْتَ رَبِّى ، عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ ، وَ إِلَيْكَ أَنَبْتُ ، وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ ، وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ . »
خداوندا ، تو پروردگار منى ، بر تو توكل نمودم و به سوى تو بازگشتم و بازگشت همه به سوى تو است و تو بر هر چيز توانايى .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 472 .