( 949 )
« أَللَّهُمَّ ! وَفِّقْنِى لِكُلِّ شَىْءٍ يُرْضِيكَ عَنِّى ، وَ يُقَرِّبُنِى إِلَيْكَ . » « 1 »
خداوندا ! و مرا به هر چيز كه موجب خشنودى تو از من است و مرا به تو نزديك مىكند ، موفّق گردان .
اهميت اخلاص و قصد قربت در هر كارى
بشر در عالم عنصرى ، به جهت حفظ و گذرانيدن ايّام حيات مادّى ، ناچار است تا پايان عمر به امورى كه ( لازمه نگاهدارى بدن عنصرى است ) زندگى طبيعى خويش را با طراوات نگاه دارد . امّا نكته قابل تأمل اين است كه آيا اگر قصد اخلاص و رضاى الهى در آنها لحاظ شود ، هم چون اعمال عبادى قربآور خواهند بود ؟
از بيان دعاى فوق استفاده مىشود هر كارى كه با انجام آن خدا از بندهاش خشنود گردد ، قرب آور است ، اگر چه امور مادّى دنيوى و عيش و نوش عالم مادّى باشد ؛ زيرا فرموده شده : « وَفِّقْنِى لِكُلِّ شَىْءٍ يُرْضِيكَ عَنِّى ، وَ يُقَرِّبُنِى إِلَيْكَ » و فرموده نشده : « لِكُلِّ عَمَلٍ عِبادِىٍّ . » بنابراين ، بر مؤمنين شايسته است در كارهايى كه براى گذرانيدن عالم دنيوى خويش انجام مىدهند نيز اخلاص را ملاحظه كنند ، تا قرب الهى را در پى داشته باشد و آن ممكن نيست ، مگر اين كه در هر امر دنيوى ، اعتدال را مراعات نمايند .
خداوند از قول حضرت سليمان - عليهالسّلام - مىفرمايد :
وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبادِكَ الصَّالِحِينَ
« 2 »
و [ حضرت سليمان ] گفت : پروردگارا ، در دلم افكن تا نعمتى را كه به من و پدر و مادرم ارزانى داشتهاى سپاس گزارم و به كار شايستهاى كه آن را مىپسندى بپردازم و مرا به رحمت خويش در ميان بندگان شايستهات داخل كن .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 447 .
( 2 ) . سورهى نمل ، آيهى 19 .