( 948 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ سُوءٍ زَحْزَحَ بَيْنِى وَ بَيْنَكَ ، وَ باعَدَ بَيْنِى وَ بَيْنَكَ ، أَوْ صَرَفَ عَنِّى وَجْهَكَ الْكَرِيمَ ، أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ تَحُولَ خَطِيئَتِى وَ جُرْمِى بَيْنَكَ وَ بَيْنِى . » « 1 »
خداوندا ! به تو پناه مىبرم از هر بديى كه ميان من و تو جدايى افكند و يا دورى ايجاد كند ، يا موجب شود كه روى [ و اسماء و صفات ] گرامىات را از من برگردانى خدايا ، به تو پناه مىبرم از اين كه گناه و جرمم ، ميان من و تو مانع ايجاد كند .
صفات ناپسند ؛ حجاب بين بنده و خداى تعالى
ميان بندگان و خداوند حجابى وجود نداشته و ندارد ؛ زيرا خداوند آنان را بر فطرت توحيد آفريده و نمىتوانند از او جدا باشند ، تنها چيزى كه اينان ( غير از انبيا و اوصيا ) را از او سبحانه محجوب داشته و مىدارد ، خويش را در ميان ديدن و نيستى خود را نديدن و دست زدن به خطاها مىباشد .
امّا آنان كه چون انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - از اين امر مصون و محفوظاند و مقام مخلَصيّت را دارا مىباشند ، حجابى ميان خويش و حقّ نمىبينند تا تقاضاى رفع آن را بكنند ، تنها وحشت از گرفته شدن منزلت مخلَصيّت و ابتلاى آثار عالم طبع را دارند ، از اين رو مىگويند : « أَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ سُوءٍ . . . » و نمىگويند : « إِغْفِرْ » و يا « إِرْفَعْ كُلَّ سُوءٍ زَحْزَحَ ما بَيْنِى وَ بَيْنَكَ . »
جملههاى فوق ، تنها خوانندهى محجوب از فطرت را توجّه مىدهد به اين كه مطلق بدىها و صفات ناپسنديده است كه او را از خداوند دور و از ديدارش كور ساخته و بايد در فكر كنارهگيرى از بدىها شود .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 447 .