فيمَااشْتَهَتْ نَفْسُهُ ، وَ يُنَزِّلْهُ مَنْزِلَ الْكَرامَةِ عِنْدَهُ فِى دارٍاصْطَنَعَها لِنَفْسِهِ ، ظَلَّهَا عَرْشَهُ ، وَ نَوَّرَها بِهْجَتَهُ . » « 1 »
و بدانيد كه هر كس تقواى خدا را پيشه كند ، خداوند تقواى او را راه بيرون آمدن از فتنهها و نورى در تاريكىها قرار خواهد داد و در هر چه كه دلخواه اوست قرار مىدهد و در سر منزل كرامت - يعنى نزد خود و در خانهاى كه براى خود ساخته و عرش را سايبان آن قرار داده و با فروغ و بهجتش نورانى كرده است - جاى خواهد داد .
( 886 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى إِذا دُعِيتَ بِها عَلى مَغالِقِ أَبْوابِ السَّماءِ لِلْفَتْحِ انْفَتَحَتْ ، وَ أَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى إِذا دُعِيتَ بِها عَلى مَضائِقِ الْأَرَضِينَ لِلْفَرَجِ انْفَرَجَتْ ، وَ أَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى إِذا دُعِيتَ بِها عَلَى الْبَأْسآءِ وَالضَّرّآءِ لِلْكَشْفِ انْكَشَفَتْ [ تَكَشَّفَتْ ] وَ أَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى إِذا دُعِيتَ بِها عَلَى أَبْوابِ الْعُسْرِ [ لِلْيُسْرِ ] تَيَسَّرَتْ ، وَ أَسْأَلُكَ بِأَسْمائِكَ الَّتِى إِذا دُعِيتَ بِها عَلَى الْأَمْواتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ . » « 2 »
خداوندا ! از تو مسألت دارم به آن نامهايت كه وقتى به منظور گشوده شدن كليد درهاى بستهى آسمان خوانده مىشود ، باز مىشوند . و از تو درخواست مىنمايم به آن اسمهايت كه هرگاه به منظور گشايش زمينهاى تنگ [ جاهايى كه انسان را به تنگ در مىآورد ] خوانده مىشود ، گشايش حاصل مىشود و از تو مىخواهم به آن اسمهايت كه هرگاه براى
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 183 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 432 و 433 .