( 829 )
« أَنْتَ الَّذِى لا رافِعَ لِما وَضَعْتَ ، وَ لا واضِعَ لِما رَفَعْتَ ، أَنْتَ الَّذِى أَثْبَتَّ كُلَّ شَىْءٍ بِحُكْمِكَ ، وَ أَحْصَيْتَ كُلَّ شَىْءٍ بِعِلْمِكَ ، وَ أَبْرَمْتَ كُلَّ شَىْءٍ بِحُكْمِكَ ، وَ لا يَفُوتُكَ شَىْءٌ بِعِلْمِكَ ، وَ لا يَمْتَنِعُ عَنْكَ شَىْءٌ . » « 1 »
تويى خدايى كه هيچ كس نمىتواند آن چه را كه نهادهاى ، بردارد و آن چه را كه برداشتهاى ، وضع كند . تويى خدايى كه هر چيز را با فرمانت استوار گردانيده و با علمت به شماره درآورده و با حكمتت مستحكم نمودهاى و هيچ چيز با وجود علم تو از تو فوت نمىشود و هيچ چيز نمىتواند از [ فرمان ] تو سرپيچى كند .
توصيف حضرت حق به بهترين ثناء
پيش از بيان جملههاى اين بخش ، خوانندگان عزيز را به ملاحظه نمودن بيانات حضرت - عليهالسّلام - ذيل بخش فوق سفارش مىنماييم كه با « أَنْتَ » و « أَنْتَ الَّذِى » ، قريب 50 مورد شروع مىشود و در آنها حق سبحانه را به توصيفاتى كه سزاوار و مختصّ او سبحانه مىباشد ، ستوده و سپس مىفرمايد :
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أُثْنِى عَلَيْكَ بِأَحْسَنِ ما أَقْدِرُ عَلَيْهِ ، وَ أَشْكُرُكَ بِما مَنَنْتَ بِهِ عَلَىَّ ، وَ عَلَّمْتَنِى مِنْ شُكْرِكَ . » « 2 »
خداوندا ! با بهترين ثنايى كه توان آن را دارم مىستايمت و به آن چه بر من ارزانى داشته و از سپاسگزاريت آموختى ، تو را شكر مىگزارم .
در اين جا به بيان قسمتى از توصيفات پنجاهگانه كه مناسب با وضع اين كتاب است ، اكتفا مىشود . بخش فوق يكى از آن موارد است .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 370 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 372 .