-
بَلى مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ وَ اتَّقى فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
« 1 »
آرى ، هر كه به پيمان خود وفا كند و پرهيزگارى نمايد ، بىترديد خداوند پرهيزگاران را دوست دارد . كسانى كه پيمان خدا و سوگندهاى خود را به بهاى ناچيزى مىفروشند ، آنان را در آخرت بهرهاى نيست و خدا روز قيامت ، با آنان سخن نمىگويد و به ايشان نمىنگرد و پاكشان نمىگرداند و عذابى دردناك خواهند داشت .
( 815 )
« وَاجْعَلْ قَلْبِى واثِقاً بِما عِنْدَكَ ، وَ هَمِّى مُسْتَفْرِغاً لِما هُوَ لَكَ . » « 2 »
و دلم را به آن چه نزد توست ، مطمئن و انديشهام را براى آن چه براى توست ، فارغ و خالى ساز .
اطمينان به آن چه نزد خداست ؛ توجه به ملكوت و نامها و صفات حق تعالى
ممكن است مراد از اطمينان پيدا نمودن به : « ما عِنْدَ اللَّهِ » در جمله اوّل ، امور مادّى دنيوى و يا اخروى و يا معنوى و يا يكى از آنها باشد . البته مىتوان گفت همه امور سهگانه اراده شده ؛ زيرا بشر وقتى توجه كامل به خويش مىكند ، خود را در هر سه امر محتاج به حق - تباركوتعالى - مىبيند ، ناچار در تمنّاى رفع احتياج خويش بر مىآيد و در ابتدا ، توجّهش به اسباب و مسبّبات منعطف مىگردد و از آن كس كه اسباب را اسباب قرار داده ، غافل است ؛ اين جاست كه لازم مىشود از خداوند تقاضا نمايد تا با عناياتش قلب وى را به خويش متوجه سازد و او را از استقلال دادن به اسباب و مسبّبات مادى و غير مادى پرهيز دهد ، تا تمام آرامش و اطمينانش به آن چه نزد اوست باشد نه اسباب و
هامش
( 1 ) . سورهى آل عمران ، آيات 76 و 77 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 358 .