يافتهى اسمها و صفات و كمالات حضرت حقّ است . بنابراين ، از آن جا كه رعايت و پيدا كردن اين تقاضا در همهى امور امر دشوارى است ، بايد از خدا خواست كه اين منزلت را به انسان عطا فرمايد تا به هر چه محبّت مىورزد ، به حق محبّت ورزيده باشد .
توجه به ياد حضرت از بنده
براى خواستهى چهارم : « إِجلالًا لِذِكْرِكَ » ، دو معنا را مىتوان در نظر گرفت :
1 . بنده همواره به ياد او سبحانه بوده و اين امر را در تمام لحظات شبانه روز بزرگ داشته و به آن اهميت دهد . اين معنا نيز مانند خواستهى سوّم امر دشوارى است و براى هر كس ميسور نيست . از اين رو از درگاه حضرت حقّ تقاضاى رعايت آن شده است .
2 . بنده ياد حضرت حقّ سبحانه از بندهى خويش را بزرگ بشمارد . اگر اين معنا براى كسى دست دهد ، به نعمت بسيار بزرگى دست يافته است و بايد به آن افتخار نمايد و با عبوديّت خالصانه در حفظ آن كوشا باشد . البتّه تحقّق معناى دوم ، در گرو تحقّق معناى اوّل است ؛ چنان كه مىفرمايد :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 1 »
پس به ياد من باشيد ، تا شما را ياد كنم .
معناى دقيق توفيق به وجه الهى
در معناى خواستهى پنجم : « تَوْفِيقاً لِوَجْهِك » ، احتمالاتى مطرح است :
1 . تقاضاى موفقيّت به اخلاص در اعمال عبادى و غير عبادى ، كه امر بسيار دشوارى است و رعايت آن نيازمند به عنايت پروردگار است . اميرمؤمنان على - عليه السّلام - فرمود :
- « أَلْإِخْلاصُ غايَةٌ . » « 2 »
اخلاص ، غايت و فرجام مىباشد .
هامش
( 1 ) . سورهى بقره ، آيهى 152 .
( 2 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الاخلاص ، ص 91 .