اقتضاى عالم بشريّت ، ابتلائات ياد شده را در پى دارد ؛ ولى فضل عظيم و شامل حضرت حقّ سبحانه ، بندگانش را از همهى گرفتارىهاى معنوى و ظاهرى نجات خواهد بخشيد و به سعادت و نيكبختى نايل خواهد ساخت . « فَإِنَّكَ يا رَبِّ ذُو الفَضْلِ الْعَظيمِ . »
افزون بر اين ، اگر بندگان به نظر تحقيق توجّه كنند ، مشكلات موجود در راه سعادت خود را كه بزرگ مىشمارند ، زيبا و فضل و كرامت حق سبحانه خواهند دانست : « وَ الْبَلاءِ الْحَسَنِ الْجَسيمِ ، وَ الْفَضْلِ الْكَرِيم . » البتّه معناى ياد شده مبتنى بر اين است كه « البلاء » را به معناى مشكلات و ناهموارىهاى عالم طبيعت تفسير كنيم . بنابراين ، اگر از آن امتحان اراده شده باشد ، معناى جمله اين مىشود : خدايا ! به فضل عظيم خويش ، مرا با اين امور در آزمايش قرار دادى و در همه امور يارىام فرمودى تا از امتحان پيروزمند بيرون آيم و به كمالى كه مرا براى آن آفريدهاى ، نايل گردم . از اين رو ، آن را امتحان زيبا و بزرگ و فراوان و فضل عظيم مىدانم .
دعاى روز سيزدهم ماه رمضان ( 3 )
نكات برجسته اين دعا
در اين دعا - كه از حضرت امام سجاد - عليه السّلام - نقل شده - نكاتى دربارهى زمان غيبت و ظهور ولىّ اللَّه اعظم - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف - ذكر شده است . بخشى از آن ، سخن از مشكلاتى دارد كه حكومتهاى باطل براى ايجاد مانع در راه پياده شدن دقايق احكام نورانى الهى فراهم نموده و مىنمايند و در بخش ديگر به نفرين بر آنها پرداخته شده است . « 1 »
در بخش ديگر نيز منزلت ولايت رسول اللَّه و ائمهى اطهار - عليهمالسّلام - تا امام عصر
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 145 .