عَلى بُؤْسِى بِفَضْلِكَ ، وَ عَلى إِفْراطِ قُنُوطِى بِعِنايَتِك [ بِعبادَتِكَ ] ، وَ عَلى عُسْرِى بِيُسرِكَ . » « 1 »
از تو خواستارم كه نيكوكارىات را بر بدكارىام و رحمتت را بر نابخردىام و آمرزشت را بر گناهانم و گذشتت را بر بدىهايم و چشمپوشىات را بر زيادهروى و از اندازه درگذشتنم و يارىات را بر ناتوانىام و بىنيازى و گشايشت را بر فقر و نادانىام و فضل و بزرگوارىات را بر رنج و سختى شديدم و عنايت [ عبادت ] خود را بر نوميدى شديدم و آسانى و راحتى از جانب خويش را بر سختى و مشكلم شامل گردانى .
نواقص عالم بشرى و جبران آن با الطاف حضرت حقّ
يكايك جملههاى اين فراز به ضعفها و نواقصى كه عالم بشريّت اقتضاى آن را دارد و نيز به راه جبران آن از راه درخواست از حضرت حقّ سبحانه ، اشاره دارد .
( 292 )
« فَإِنَّكَ يا رَبِّ ذُو الفَضْلِ الْعَظِيمِ ، وَ الْبَلاءِ الْحَسَنِ الْجَسِيمِ ، وَ الْفَضْلِ الْكَرِيم . يا أَرْحَمَ الرّاحِمِين ! » « 2 »
زيرا - اى پروردگار من ! - تو صاحب بخشش بزرگ و گرفتارى [ يا :
آزمايش ؛ يا : نيكوكارى ] زيبا و سترگ و تفضّل بزرگوارانه مىباشى . اى مهربانترين مهربانان !
اين فراز كه در پى فراز گذشته آمده ، گويا در مقام اين است كه بفرمايد : اگر چه
هامش
( 1 ) . ر . ك : مجلد 22 - 27 بحارالانوار .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 144 .