در پى گفتار گذشته دربارهى اطاعت و ولايت معصومين - عليهمالسّلام - ، در اين فراز ، به ويژه به تبيين منزلت ولىّ اللَّه اعظم ، حضرت حجّة بن الحسن ، صاحب الزّمان - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف - پرداخته شده و آن بزرگوار را با سيزده منزلت معرّفى و از خداوند ، تندرستى ايشان را تقاضا كرده و شيعيان و پيروان آن حضرت در زمان غيبت را به شناسايى كامل مقام و منزلت آن جناب توجّه دادهاند ، تا در اثر طولانى شدن زمان غيبت و ابتلائات سخت آن ، دچار تزلزل اعتقاد نگردند و از اين باور كه زمين هيچ گاه از حجت خدا - اعمّ از ظاهر و يا غايب - خالى نخواهد بود ، دست بر ندارند .
ذكر همهى سيزده كمال ياد شده ( با كاف خطاب ) : « وَلِيِّكَ وَخَلِيفَتِكَ وَلِسانِكَ . . . » بيانگر آن است كه آن بزرگوار ، تمام اين منزلتها را به او سبحانه دارا است نه به خود و به تعبير بالاتر ، آن حضرت اين منزلتها را به حساب ربط به مقام ولايت كلّى الهى دارا مىباشد .
البتّه ذكر اين منزلتها و شبيه به آن براى خصوص آن حضرت ، به اين معنا نيست كه معصومين ديگر - عليهمالسّلام - داراى آنها نمىباشند ؛ بلكه همهى معصومين - عليهمالسّلام - حايز تمامى منازل ، مقامات و كمالات ديگر معصومين - به جز خصايص خاصّ هر يك - مىباشند .
ادامهى اين دعا ، داراى نكات جالب و شايستهى ملاحظه است .
دعاى روز سيزدهم ماه رمضان ( 2 )
( 291 )
« أَسْأَلُكَ أَنْ تَعُودَ عَلى إِسائَتِى بِإِحْسانِكَ ، وَ عَلى سَفَهِى بِرَحْمَتِكَ ، وَ عَلى ذُنُوبِى بِمَغْفِرَتِكَ ، وَ عَلى سَيِّئآتِى بِتَجاوُزِكَ ، وَ عَلى إِفْراطِى بِصَفْحِكَ ، وَ عَلى ضَعْفِى بِمَعُونَتِكَ ، وَ عَلى فَقْرِى بِغِناكَ وَ سَعَتِكَ ، وَ