( 286 )
« أَللَّهُمَّ ! بَيِّضْ أَعْمالِى بِنورِ الْهُدى ، وَلا تُسَوِّدْها بِتَخْلِيتَى وَ رُكُوبِ الْهَوى ، فَأَطْغى فِيمَنْ طَغى ، وَ أُقارِفَ ما يُسْخِطُكَ بَعْدَ الرّضا ، وَ أَنْتَ على كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ . وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسْلِيماً كَثِيراً . » « 1 »
خدايا ! روى [ و تمام وجود و حقيقت ] مرا به نور هدايت خويش سپيد گردان و به واسطهى رها ساختن و سوار شدنم بر هوا و هوس و خواهش نفسانىام ، سياه مفرما ، تا مبادا در ميان آنان كه سركشى نمودند ، طغيان نموده و از اندازه درگذرم و بعد از خرسندى تو ، عملى كه تو را به خشم در مىآورد ، مرتكب شوم . تو بر هر چيزى توانايى . درود و سلام فراوان خداوند بر حضرت محمّد و خاندان او باد !
سپيدى اعمال به نور هدايت و سياهى آن به هوا پرستى
با توجّه به اين كه جملههاى اين فراز در پى بيانات گذشتهى دعا قرار گرفته ، مىتوان گفت مراد از سپيد شدن اعمال به نور هدايت : « بَيِّضْ أَعْمالِى بِنورِ الْهُدى » ، انجام اعمال به صورت خالصانه و بر طبق راهنمايى فطرى و دستور انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و سياه شدن اعمال به واسطهى هوا پرستى « وَلا تُسَوِّدْها بِتَخْلِيتَى وَ رُكُوبِ الْهَوى » ، انجام گرفتن آنها بر خلاف طريقهى فطرى و راهنمايىهاى انبيا و اوليا - عليهمالسّلام - است كه سبب سركشى و سخط الهى مىگردد : « فَأَطْغى فِيمَنْ طَغى ، وَ أُقارِفَ ما يُسْخِطُكَ بَعْدَ الرّضا . »
از مجموع بيانات اين فراز از دعا استفاده مىشود ، اگر عنايت الهى در اين جهان شامل حال بندگان شود ، مىتوانند به اعمال صالح ، خالصانه و نورانى موفّق گردند و اگر بندهاى به خودى خود رها شود ، به سبب هواپرستى و طغيان و سركشى و فرو رفتن
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 143 .