پيدا نكند و توجّه داشته باشد كه زمين ، هرگز از حجّت خالى نخواهد بود و روزى آن حضرت - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - و ديگر معصومان - عليهمالسّلام - خواهند آمد و انتقام ظلمهايى كه كافران اوّل عالم به مؤمنان روا داشتهاند ، خواهند گرفت و تمام دستورات واقعى اسلام پياده خواهد شد و فرج شخصى و معنوى نيز در آن زمان به دست خواهد آمد . « 1 »
دعاى روز دوازدهم ماه رمضان ( 1 )
در اين دعا ، پس از آن كه به مقام عزّت ، حكمت ، غفران ، رحمت ، علوّ و عظمت حضرت حقّ توجّه داده شده و مىفهمانند كه او سبحانه همه كاره است و همهى امور به دست او است ، مىفرمايد :
( 275 )
« لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يَبْقى وَ لا يَفْنى ، وَ لَكَ الشُّكْرُ شُكْراً يَبْقى وَ لايَفْنى وَ أَنْتَ الْحَىُّ الْحَلِيمُ الْعَلِيمُ . »
ستايش تنها تو را است ، ستايش پايدارى كه هرگز از بين نمىرود و سپاسگزارى فقط براى تو است ، سپاسگزاريى كه هرگز نابود نمىگردد و تو زنده ، بردبار و آگاه هستى .
تفاوت شكر و حمد آن است كه شكر ، در مقابل نعمت داده شده استعمال مىشود ، ولى حمد اعمّ از آن است . مراد از ستايش و شكرى كه پايدار بوده و فناپذير نباشد ، قطعاً حمد و شكر لفظى نيست ؛ زيرا اين گونه سپاس و ستايش با فناپذيرى شخص فناپذير خواهد بود و بقا براى آن قابل تصوّر نيست . بنابراين ، مراد حمد و شكر معنوى
هامش
( 1 ) . براى توضيح بيشتر ، ر . ك : « الشموس المضيئة » از نگارنده و « ظهور نور » ترجمهى فارسى آن گواه بر اين بيان است .