شامگاهم و بازگشت و اقامت گزيدنم و صبح و شامم را در گفتار و كردارى كه دوست دارى ، قرار دهى .
لزوم مراقبه
نكاتى كه از مجموع جملههاى اين فراز استفاده مىشود ، عبارت است از :
1 . اين حوايج در مرحلهى اوّل ، خواننده را به مراقبه در تمام لحظات شبانه روز دعوت مىكند .
2 . خواننده را توجّه مىدهد كه تمامى اعمال و اقوال او - اعمّ از عبادى و غير عبادى - بايد در راهى كه محبوب حضرت حقّ سبحانه است ، قرار دهد ؛ نه آن چه خود دوست دارد و نَفْس او طالب آن است .
3 . خداوند بايد توفيق اين امر را به بنده عنايت فرمايد و گرنه هرگز بنده قدرت بر اين كار نخواهد داشت ؛ چنان كه تعبير « أَنْ تَجْعَلَ » بدان اشاره دارد .
4 . از آن جا كه اين حوايج در ماه مبارك رمضان خواسته شده ، روشن مىشود كه خواستههاى مهمّ را بايد در ماهى كه مقدّرات بشر در آن تعيين مىشود در خواست نمود ، تا به مرحلهى اجابت قرين گردد .
5 . تمام اعمال مؤمن بايد از شرك جلىّ و خفىّ پاكيزه گردد و تنها محبّت او سبحانه را در كارهايش در نظر داشته باشد و در اعمال و اقوال ، حتّى توجّه به نعمتهاى اخروى و ترس از عذاب نيز نبايد بنده را وادار به عمل نمايد ؛ اگر چه در اين صورت ، بدون شك از نعمتهاى اخروى برخوردار و از عذاب الهى دور خواهد بود .
( 268 )
« وَ أَسْأَلُكَ أَللَّهُمَّ ! يا رَبّ ! أَنْ تَجْعَلَ فِى قَلْبِى خُشُوعَ الْمُتَقَلِّبِينَ ، وَ خَوْفَ الْخائِفِينَ ، وَ رَهْبَةَ الرّاهِبِينَ ، وَ صِدْقَ الصّادقِينَ ، وَ يَقِينَ