بنابراين ، درخواست صلوات براى آن بزرگواران كه از سوى معصومين - عليهمالسّلام - به ما آموزش داده شده ، براى آن است كه بفرمايند :
« نَحْنُ وَجْهُ اللَّهِ وَ عَيْنُ اللَّهِ وَ أَذُنُ اللَّه . » « 1 »
ما روى [ مظهر اعمّ اسما و صفات ] ، چشم و گوش خداييم .
و در يك كلام ما خليفهى الهى مىباشيم و هر چه بايد به همهى جهان برسد ، به اذن اللَّه از طريق ما مىرسد . بنابراين ، از خدا براى ما دوام رحمتهاى خاصّ و عامّ و مقام خلافت را درخواست كنيد .
دعاى روز هفتم ماه رمضان
( 227 )
« لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَحْدَهُ لا شَرِيكَ لَهُ ، لَهُ الْمُلْكُ . » « 2 »
معبودى جز خدا نيست ، شريكى بر او نيست و فرمانروايى و سلطنت فقط از آن او است .
دليل ذكر كمالات الهى در جاى جاى دعاها
علّت ذكر تهليل و تحميد ، يا اسمها و صفات حضرت حقّ در ابتدا و انتها و اواسط دعاها ، آن است كه افراد عادّى همواره به عالم خاكى و مادّى توجّه دارند و خويش را به ديگر موجودات محتاج مىبينند و به كثرات عالم چشم دوخته و صورتاً به آنها استقلال داده و اسباب و مسبّبات را همه كاره ديده و خالق ، ربّ و مدبّر تمام امور آنها را فراموش مىكنند و به بيان ديگر ، از ملكوت خود و اشيا صرف نظر نموده و به عالم مُلك چشم مىدوزند . از اين رو ، حضرات معصومين - عليهمالسّلام - با ذكر تهليل و تسبيح
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 24 ، ص 155 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 131 .