تنها محل اميد
اين جمله نيز بيانگر آن است كه بهترين كسى كه مىتوان اميد برآورده شدن حوايج را از او داشت ، خدايى است كه مالك حوايج و جهان هستى است و همه چيز به اختيار و در اختيار او است .
( 203 )
« يا خَيْرَ مَنْ فَكَّرْتُ فِيهِ بِقَلْبِى ! » « 1 »
اى بهترين كسى كه با قلبم در بارهى او مىانديشم !
خداى متعال ؛ ساكن هميشهى دل
اگرچه انسان به حسب ظاهر ، با فكر نمىتواند به حضرت حقّ سبحانه راه پيدا كند ، ولى به حسب واقع همواره او سبحانه در خاطرهى دلش مىباشد ، خواه بداند يا نداند . از اين رو ، هر گاه اميدش از اسباب ظاهرى قطع مىشود ، در دل به كسى كه او و همهى آفريدهها را كفايت مىكند ، مىانديشد .
( 204 )
« يا خَيْرَ مَنْ أَشَرْتُ إِلَيْهِ بِكَفِّى ! » « 2 »
اى بهترين كسى كه با كف دست خود به سوى او اشاره مىنمايم !
گشودن دست به سوى خداى متعال
اگرچه با كف دست نمىتوان به سوى خدا اشاره نمود ، ولى كسى كه او را نيافته و با ديدهى دل مشاهدهاش ننموده است ، بلكه تنها مىداند جهان داراى آفريده ، رازق ،
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .
( 2 ) . همان .