4 . ايفاى وظيفه به عنوان امّت ، نسبت به رهبران خود .
علّت آن كه خوانندهى دعا ، خود را با حضرات معصومين - عليهمالسّلام - در يك رديف قرار مىدهد و مىگويد : « وَاجْعَلْهُمْ وَ إِيّانا » و نيز مىگويد : « وَ ما تَفَضَّلْتَ بِهِ عَلَيْهِم وَ عَلَيْنا » ، آن است كه در واقع بدين وسيله قرب معنوى خويش را درخواست مىكند ، تا به قدر ظرفيّتش از كمالات آنان بهرهمند گردد و گرنه بندگان ضعيف و گناهكار و غافل كجا و آنان كجا ؟
از اين رو ، قطعاً تفضّلهاى پروردگار در ماه رمضان به آن بزرگواران و پيروانشان به يك ميزان نخواهد بود ، بلكه هر كس به قدرِ شناخت ظرفيّت ، اخلاص و اعمال خود از اين ماه مبارك بهرهمند خواهد گرديد .
در هر حال ، آن چه اعمال مؤمن را نابود مىسازد و بايد از آن بيم داشته باشد ، اعمال ضدّ معنويّتى است كه عالم خاكى و جهل عنصرى او را بدان وامىدارد و عوالم خارجى مادّى نيز در انجام بدىها بهترين مُعين او مىباشند . از اين رو ، ضرورى است مؤمن اعمال و حسنات خود را در كنف الهى قرار داده و به او بسپارد تا خداوند آنها را از خطرات محفوظ و مصون بدارد و مؤمن بتواند در دنيا و آخرت از آنها بهرهمند گردد .
بدين لحاظ مىفرمايد : « وَاجْعَلْهُمْ وَإِيانا وَما تَفَضَّلْتَ بِهِ عَلَيْهِم وَعَلَيْنا فِى كَنَفِكَ وَ حِرْزِكَ وَ كِفايَتِكَ وَ كِلآءَتِكَ وَ سِتْرِكَ الواقى مِنْ كُلِّ سُوءٍ وَ مَخُوفٍ فِى الدُّنيا وَ الْآخِرَةِ . » نيز در ادامه مىفرمايد :
( 206 )
« فَإنّا قَدِ اسْتَغْنَيْنا وَاعْتَصَمْنا وَ تَعَزَّزْنابِكَ ، وَ أَنْتَ الْغالِبُ غَيْرُمَغْلُوبٍ [ الْمَغْلُوبِ ] . » « 1 »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .