( 200 )
« وَ يا خَيْرَ مَنْ ناجَيْتُهُ فِى سِرّى ! » « 1 »
و اى بهترين كسى كه در درون [ و قلبم ] با او مناجات و راز مىگويم !
گويا اين جمله به مرحلهى نازلهاى از توجّه قلبى به خدا كه عموم مردم آن گونه به خدا توجّه دارند ، اشاره مىنمايد و همانند گفت گوها و درد دلهاى ظاهرى افراد در مشكلات است ، با اين تفاوت كه در اين جا خواستههاى خود را در باطن و با توجّه قلبى سطحى از خدا درخواست مىكنند .
( 201 )
« يا خَيْرَ مَنْ بَسَطْتُ إِلَيْهِ يَدِى . » « 2 »
اى بهترين كسى كه دستم را به سوى او گشادهام !
توجه به قدرت الهى در برآوردن حاجات
اين جمله نيز گفت و گو به روش سخن كسانى است كه حضرت حقّ را در برآوردن حوايج خويش قادر مىبينند ، از اين رو دست خود را در مقام تقاضاى حوايج مىگشايند و خواستههاى خود را از درگاه او مىطلبند .
( 202 )
« يا خَيْرَ مَنْ رَجَوْتُهُ فِى حاجَتِى ! » « 3 »
اى بهترين كسى كه براى برآوردن خواستهام به او اميد بستهام !
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 128 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .