و ستم ، [ عطاى خويش را ] باز مىدارى [ و عنايت نمىفرمايى ] ، و روزها [ و روزگار ] را ميان مردم دست به دست گردانى ، در حالى كه مرحله به مرحله و پايه به پايه [ بر آن ] سوار شده [ و امور را به دست مىگيرند ] .
راز بردن شكوه به درگاه خدا و . . .
اين جملهها ، به معنى احتياجى ندارد ، بلكه تنها بايد توجّه كرد كه چرا بعد از دو جملهى پيشين ، خواننده را نيز به اين امور توحيدى توجه مىدهند ؟ مىتوان گفت : اين جملهها ، به منزله علّت است براى دو جمله گذشته : « لَكَ الْحَمْدُ ، وَ إِلَيْكَ المُشْتَكَى » و اين كه چرا حمد ، مختصّ او سبحانه مىباشد ، و چرا شكوه و شكايت را تنها به حضرتش بايد برد ، تأمل و دقت در جملههاى بخش دوم دعا مىتواند خواننده را به درستى بيان ما توجه دهد .
( 192 )
« أَسْأَلُكَ يا ذَاالْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ وَ الْعِزَّةِ الَّتِى لا تُرام ! وَ أَسْأَلُكَ يا أَللَّهُ ! وَ أَسْأَلُكَ يا رَحْمان ! أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ ، وَ أَنْ تُعَجِّلَ فَرَجَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ فَرَجَنا بِفَرَجِهِمْ وَ تَقَبَّلَ صَوْمِى . » « 1 »
از تو درخواست مىنمايم ، اى صاحب جلال و بزرگى و اكرام و بزرگوارى و بخشش ، و [ صاحب مقام ] عزّت و سرافرازى كه كسى نمىتواند قصد و آهنگ آن را نمايد ! و از تو مىخواهم اى خدا ! و از تو مىطلبم اى بسيار مهربان و رحمت گستر ! از تو مسألت دارم كه محمّد و خاندان محمّد را ، مشمول رحمت [ ويژه ] خويش فرموده ، و فرج و گشايش امر خاندان محمّد و گشايش امر ما را به فرج ايشان ، زودتر برسانى ، و روزه [ دارى ] ام را بپذيرى .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 128 .