شِكوه بردن به درگاه خدا ، سيرهى انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام -
مشكلاتى كه مؤمن در اين جهان بدان مبتلا مىشود بايد توجّه داشته باشد كه از جانب حقّ سبحانه و براى امتحان و تكميل اوست ، و جز حمد و ستايش در مقابل آنها ، نبايد اقدام ديگرى داشته باشد و گشايش آن را نيز بايد از او بخواهد و شكوههايش را نيز به او ببرد . سيرهى پيامبران الهى و امامان معصوم نيز همين گونه بوده است . حضرت يعقوب - عليه السّلام - در فقدان و فراق فرزندش يوسف - عليه السّلام - مىگويد :
إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ
« 1 » ؛ ( من شكايت غم و اندوه خود را پيش خدا مىبرم . ) حضرت سجّاد - عليه السّلام - نيز بعد از جريان كربلا چون برخى به او اعتراض كردند كه چرا اين گونه مىگريى ؟ فرمود : « إِنَّما أَشْكُوا بَثِّى وَ حُزْنِى إِلَى اللَّهِ . » « 2 »
از جملههاى فوق و جملههاى بخش دوّم معلوم مىشود ، بناست حوايجى خاصّ خواسته شود . با دو جمله فوق بعدش مىخواهد خواننده را توجّه دهد كه گفتارش در آن ، چگونه بايد باشد .
( 191 )
« أَللَّهُمَّ ! أَنْتَ الْواحِدُ الْقَدِيمُ ، وَ الْآخِرُ الدّآئِمُ ، وَ الرَّبُّ الْخالِقُ ، وَ الدَّيّانُ يَوْمَ الدِّينِ ، تَفْعَلُ مَا تَشآءُ بِلا مُغالَبَةٍ ، وَ تُعْطِى مَنْ تَشاءُ بِلا مَنٍّ ، وَ تَمْنَعُ مَنْ تَشآءُ بِلا ظُلْمٍ ، وَ تُداوِلُ الْأَيّامَ بَيْنَ النّاسِ ، يَرْكَبُونَ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ . » « 3 »
خداوندا ! تويى يكتاى ديرينه [ ازلى ] ، آخر و واپسين جاودانى ، پروردگار آفريننده ، بسيار پاداش دهندهى روز جزا و پاداش ، هر چه را بخواهى ، بىآن كه كسى يا چيزى بر تو چيره گردد ، انجام مىدهى ، و به هر كس كه بخواهى بدون منّت نهادن ، عطا مىفرمايى ، و از هر كه بخواهى بدون ظلم
هامش
( 1 ) . سورهى يوسف ، آيهى 86 .
( 2 ) . كامل الزيارات ، باب 35 ، ص 1 ، حديث 1 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 128 .