( 151 )
« وَ أَسْأَلُكَ . . . أنْ تَجْعَلَ غِنَاىَ وَ هُداىَ فِى نَفْسِى ، وَ أنْ تَتَقَبَّلَهُ مِنّى ، وَ تُبَلِّغَنِى تَمامَهُ ، وَ تُسَلّمَهُ لِى ، وَ تُسَلِّمَنِى مِنَ الْإِثْم فِيهِ ، بِعِزَّتِكَ الْعَظيمِ ، بِرَحْمَتِكَ ، يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرِينَ . » « 1 »
و از تو درخواست مىنمايم . . . كه بىنيازى ، توانگرى ، هدايت و رهنمون گشتن را در وجود من قرار دهى و آن را از من پذيرفته و به فرجام آن نايل گردانده و برايم سالم و بىگزند داشته و مرا در آن از گناه سالم و بىآسيب نگاه دارى ، به مقام عزّت بزرگت و به رحمت و مهربانىات ، اى مهربانترين مهربانان ! رحمت [ خاصّ ] خداوند بر حضرت محمّد و خاندان پاك او .
غنا و هدايت باطنى و راه رسيدن به آن دو
از اين فراز دعا چند نكته بر مىآيد :
1 . نه تنها امور ظاهرى ، كه امور معنوى را هم بايد از خدا خواست : « أَنْ تَجْعَلَ . . . » .
2 . غنا و هدايت بايد در دل باشد ، نه در ظاهر : « غِناىَ وَ هُداىَ فِى نَفْسى . »
3 . تنها داشتن غنا و هدايت باطنى كفايت نمىكند ، بلكه بايد آن دو مورد قبول الهى قرار گيرند و حضرتش بنده را به تمام غنا و هدايت نايل سازد ، « أَنْ تَتَقَبَّلَهُ مِنّى ، وَ تُبَلِّغَنِى تَمامَهُ » ؛ چرا كه تنها دست يافتن به غنا و هدايت ابتدايى ، منزلت تمام به بنده نمىدهد .
بايد بنده به غنى و هدايت بىنهايت راه يابد تا منزلت والايش دهند و نهايت آن به بىنهايتى الهى و رسيدن به مقام خلافت در تمام كمالات الهى حاصل مىشود .
4 . اين جا است كه دو جملهى بعد : « وَ تُسَلِّمَهُ لِى ، وَ تُسَلِّمَنِى مِنَ الْإِثْم فِيهِ » معناى
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 123 .