« بِعِنايَتِكَ » و يا « بِمَشيَّتِكَ أَصْبَحْتُ وَ أَمْسَيْتُ » ، بلكه مىفرمايد : « بِكَ » ، چنان كه مكرّر اين معنا را يادآور شدهايم نشانگر آن است كه بر اساس نصّ كتاب و سنّت و تأييد عقل و شهود ، خداوند از موجودات بر كنار نيست ، بلكه محيط بر اشيا و با همهى اشيا است و در واقع اين جمله ، يكى از مصاديق جملهى « لَا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ . » « 1 » ؛ ( هيچ دگرگون شدن و جابجايى و هيچ قدرت و توانايى تحقّق نمىيابد مگر به خدا ، ) و بيانگر آن است كه انسان به او صبح و شام مىكند .
( 150 )
« أَللَّهُمَّ ! . . . أحْيِنِى حَياةً طَيِّبَةً ، وَ تَوَفَّنِى وَفاةً طَيِّبَةً كَرِيمَةً ، وَ ألْحِقْنِى بِالْأبْرارِ . » « 2 »
خداوندا ! . . . مرا به زندگانى پاكيزه زنده بدار و به مردن پاكيزه و گرامى بميران و به نيكان ملحق فرما .
حيات و وفات طيّبه
شبيه به اين جملهها ، در دعاى « ابوحمزه » نيز به چشم مىخورد . آيا مىتوان زندگى دنيوى را كه تمام اسباب خوش گذرانى در آن فراهم است ، حيات طيّبه ناميد ؟ ! و آيا ممكن است امام معصوم - عليه السّلام - از خدا چنين زندگى را تقاضا كند ؟ هرگز ! بلكه قطعاً مقصود از حيات طيّبه ، همان است كه خداوند به آن اشاره نموده و مىفرمايد :
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
« 3 »
هر كس از مرد و زن ، در حالى كه مؤمن باشد ، عمل شايسته انجام دهد ، قطعاً او را
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 677 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 122 .
( 3 ) . سورهى نحل ، آيهى 97 .