رحمت رحيميّهى معنويّهى تامّه
منظور از رحمتى كه مجرّدات و پاكيزگان عالم بدان آراستهاند - با وجود اين كه آن چه در عالم خلقت واقع شده و مىشود ، همه ظهور يافتهى صفت رحمت رحمانيّه يا رحيميّه است - رحمت رحيميّهى معنويّهى تامّه است كه بيشتر مسلمانان و مؤمنان از آن بىبهرهاند و در اين جمله از دعا ، تمنّاى تماميّت آن شده است و آن همان مقام عصمت از همه نواقص و آلودگىهاى عالم بشرى است ، كه مىفرمايد : « فَامْنُنْ علىَّ بِالرّحمة الّتِى رَحِمْتَ بِها مَلآئِكَتَكَ . . . »
و چنان چه خوانندهى دعا ، معصوم - عليه السّلام - باشد ، مقصود ، تقاضاى دوام مقام عصمت است .
( 100 )
« أَصْبَحْتُ بِاللَّهِ الَّذِى لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْءٌ مُمْتَنِعاً ، وَ بِعِزَّةِ اللَّهِ الَّتِى لا تُرامُ وَ لاتُضامُ مُعْتَصِماً ، وَ بِسُلْطانِ اللَّهِ الَّذِى لا يُقْهَرُ وَ لا يُغْلَبُ عائِذاً ، مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ ذَرَأَ وَ بَرَأَ ، وَ مِنْ شَرِّ ما يَكِنُّ بِالَّليْلِ وَ يَخْرُجُ بِالنَّهَارِ ، وَ شَرِّ ما يَخْرُجُ بِاللَّيْلِ وَ يَكِنُّ بِالنَّهارِ . . . وَمِنْ شَرِّ كُلِّ دآبَّةٍ هُوَ [ أَنتَ ] آخِذٌ بِناصِيَتِهَا ، إِنَّ رَبّى عَلَى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ . » « 1 »
صبح نمودم در حالى كه پشت گرمىام به خدايى است كه همانندى ندارد و به سرافرازى او كه هيچ كس نمىتواند [ با توجّه به وجود خويش ] آهنگ آن را كند و هرگز مقهور واقع نمىشود ، چنگ زدهام ، و به تسلّط او كه هرگز كسى نمىتواند بر آن چيره و غالب شود ، پناه بردهام از شرّ تمام آن چه آفريده و خلق نموده و به وجود آورده ، و از شرّ موجوداتى كه در
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 108 .