اين دعا ، همان دعاى « مباهله » است كه جبرئيل - عليه السّلام - براى رسول اللَّه - صلّىاللَّهعليهوآله - در جريان مباهله با نصاراى « نجران » آورد و عرض كرد : « تَخْرُجُ أَنْتَ وَ وَصِيُّكَ وَ سِبْطاكَ وَ ابْنَتُكَ وَ بِأَهِلِ الْقَوْمَ وَادْعُوا بِهِ . » « 1 » ؛ ( تو و جانشين و فرزندزادگان و دخترت بيرون آييد ، و با اين قوم مباهله و نفرين نموده ، و اين دعا را بخوانيد ) .
حضرت امام صادق - عليه السّلام - به نقل از پدر بزرگوارش - عليه السّلام - روايت مىكند كه فرمود : « اگر بگويم در اين دعا اسم اكبر نهفته است ، راست گفتهام و اگر مردم از استجابتى كه در اين دعا نهفته است آگاه بودند ، با تمام توان مىكوشيدند تا آن را بياموزند .
من در مواقع حوايجم ، آن را مىخوانم و خواستهام برآورده مىشود و آن ، دعاى مباهله است ، چنان كه خداوند متعال مىفرمايد :
فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ
« 2 »
بگو : بياييد پسرانمان و پسرانتان ، و زنانمان و زنانتان ، و ما خودمان و خودتان را بخوانيم .
در ذيل حديث امام صادق - عليه السّلام - آمده است :
- « فَإِذا دَعَوْتُمْ فَاجْتَهِدُوا فِى الدُّعآءِ ، فَانَّ مَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى مِنْ كُنُوزِ الْعِلْمِ فَاشْفَعُوا بِهِ ، وَاكْتُمُوهُ مِنْ غَيْرِ أَهْلِهِ السُّفَهَآءِ وَ الْمُنافِقِينَ . » « 3 »
پس هرگاه اين دعا را خوانديد ، تمام كوشش خويش را در دعا به كار زنيد ، زيرا گنجهاى دانش و آگاهى - كه نزد خدا است - بهتر و پايدارتر مىباشد ، پس اين دعا را شفيع و واسطهى برآورده شدن خواستههايتان قرار دهيد ، و آن را جز از اهلش ، يعنى از كم خردان و منافقان ، پنهان داريد .
در هر حال معصوم - عليه السّلام - از اين دعا ، با اندك اختلاف در موارد متعدّد استفاده
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 517 .
( 2 ) . سورهى آل عمران ، آيهى 61 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 517 .