زندگى تو باشد .
اين جمله « وَاذْكُرِ اسْمَ رَبّكَ » در آيات ديگر روى آن خيلى پافشارى شده است . قرآن مىفرمايد : « يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذْكُرُوااللّهَ ذِكْراً كَثيراً وَسَبّحُوهُ بُكْرَةً وَاصيلًا » ( احزاب / 41 و 42 ) . امام صادق ( ع ) در ذيل اين آيهء شريفه مىفرمايد : پروردگار عالم از بندههايش نماز خواسته است ، اما محدود به هفده ركعت يا پنجاه و يك ركعت ، روزه خواسته است محدود در يك ماه از سال ، خمس خواسته است ، زكاهء و حج خواسته است ، محدود . اما يك چيزى را در قرآن غيرمحدود خواسته است و آن ذكر و ياد خداست . « 1 » فرموده است : « يا ايُّها الَّذينَ آمَنُوا اذْكُرُوااللّهَ ذِكْراً كَثيراً » ( احزاب / 41 ) ؛ ياد خدا باشيد خيلى ؛ « بُكْرَةً وَاصيلًا » صبح و شام از باب مثال است يعنى هميشه و هميشه .
در آيه ديگر مىفرمايد : بعضى از بندههاى مورد عنايت خدا هستند كه پروردگار عالم دست آنها را گرفته است و مىبرد و پرواز مىكنند به آنجا كه به جز خدا نداند . مىفرمايد : اين افراد ، افرادى هستند كه هميشه به ياد خدا هستند ؛ « في بُيُوتٍ اذِنَ اللّهُ انْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ يُسَبّحُ لَهُ فيها بِالْغُدُوّ وَالْاصالِ رِجالُ لاتُلْهيهِمْ تِجارَةٌوَلابَيْعٌ عَنْ ذِكرِاللّهِ » ( نور / 36 و 37 ) . آن افرادى كه در هر حالى به ياد خدا هستند اينها مورد عنايت خاص پروردگار عالم هستند ، اينها پروردگار عالم مرتفعشان مىكند ، چه ارتفاعى ! بالأخره با يك جمله كوتاهى قرآن مىفرمايد : اگر مىخواهى دست عنايتم روى سرت باشد به ياد من باش ؛ « فَاذْكُرُوني اذْكُرْكُمْ » ( بقره / 152 ) ؛ به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم . نظير اين دو سه آيه كه خواندم در قرآن زياد است و از اين دستورالعمل استفاده مىكنيم كه ما اگر بخواهيم در كارمان موفق باشيم بايد به ياد و ذكر
هامش
( 1 ) - تفسير صافى ج 4 ، ص 194 ، به نقل از اصول كافى ، ج 4 ، ص 258 ، حديث 1 ، باب ذكر خدا بسيار كردن ؛ و بحار ، طبع بيروت ، جديد ج 9 ، ص 161 .