هم جدا باشند ، معنا ندارد كه شورى نمك از نمك جدا شود ، به اين مىگويند « عين ذات » كه البته اين مثال قدرى بعيد است ولى مفيد تقريب ذهن خوب است .
معنى مرتبه دوم از توحيد كه به آن توحيد صفاتى مىگوييم اين است كه مولى اميرالمؤمنين ( ع ) در اول نهجالبلاغه مىفرمايد : « و كمال التوحيد نفي الصفات عنه » « 1 » ، اما سنى خدا را مثل ما حساب مىكند ؛ روشنفكرشان « ابن تيميه » است و او كسى است كه مذهب وهابيگرى را آورد و الان حجاز به اين درد سرطانى مبتلا است ؛ او يك روشنفكر است ، آمد در چشمش سرمه كند كورش كرد ، آمد شرك را از بين ببرد يك مشرك حسابيشد .
ابن تيميه در كتابش مىنويسد : همانطور كه من از منبرم به زير مىآيم خدا هم روز دوشنبه از عرش به زير مىآيد و يا بندههايش حرف مىزند . آنها مىگويند ذات خدا مثل صفات ماست يعنى زايد بر ذات است ، اما شيعه مىگويد نه ، صفات خدا عين صفات اوست ؛ دليلش هم خيلى واضح است براى اين كه اگر صفات خدا عين ذات او نباشد - مثل ترى آب و آب نباشد - احتياج به صفت پيدا مىكند اما خدا كه محتاج نيست ، ما خدايى را خدا مىدانيم كه غنى على الاطلاق باشد ، به هيچ چيز و به هيچ كس محتاج نباشد ولى همه به او احتياج داشته باشند . ما به اين خدا مىگوييم اما اگر
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه - خطبهء اول .