توجه كنيد وقتى كه يك گرفتارى و مصيبتى براى شما پيش مىآيد و دستتان از همه جا قطع مىشود و ديگر هيچ وسيلهاى را نمىبينيد ، خود به خود به خدا متوجه مىشويد . اين دليل فطرت است كه از آن اصل خدا اثبات مىشود . همچنين خود به خود به يك ذات متوجه مىشويد .
تا به حال نشده كه انسان در بنبستها به دو خدا توسل پيدا كند ، به دو خدا متوجه شود ، گاهى به يزدان و گاهى به اهريمن پناه ببرد ، گاهى بگويد اى خداى اهريمن به فريادم برس ، گاهى بگويد اى خداى يزدان به فريادم برس . در اين بنبستها همانطور كه خدا را درك مىكند ، احديت الذات بودن او را هم درك مىكند و درك مىكند كه او عالم است لذا حرف مىزند ، درك مىكند كه سميع و بصير است ، حرفهايش را مىشنود لذا با او حرف مىزند ، درك مىكند كه قادر است لذا مىگويد خدايا حاجتم را بده ، خدايا مرا از اين گرفتارى نجات بده .
انسان در بنبست تمام صفات خدا را درك مىكند ، لذا دليل فطرت نه فقط اصل وجود خدا را اثبات مىكند بلكه اثبات مىكند كه خدا عالم است ، مدبر است ، سميع ، بصير و رؤف است ، عطوفت است ؛ اثبات
مىكند كه خداوند احديت الذات است ، يك خدا بيشتر در اين عالم وجود ندارد . برهان نظم هم همين طور است .
قرآن شريف در مورد برهان نظم براى احديت الذات بودن خدا پافشارى مىكند لذا هشام بن حكم از امام صادق ( ع ) سؤال
جهاد با نفس (فارسى) — صفحة 490
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٤٩٠