« ربّ »
بضم راء تشديد باء مفتوحه ، حرف جرّ بوده كه شرحش در ضمن حروف جرّ گذشت .
« سين »
حرفى است كه مختص بفعل مضارع بوده و آن را خالص براى استقابل قرار مىدهد .
« سوف »
حرفى است مرادف با سين و فعل استقبال كه مدخول آنست وسيعتر از فعل استقبالى است كه مدخول سين مىباشد و بعبارت ديگر مدخول سوف مستقبل دور و مدخول سين مستقبل نزديك مىباشد .
« سىّ »
اسم بوده و از نظر وزن و معنا همچون « مثل » مىباشد .
« سواء »
بفتح سين و الف ممدوده و گاهى بكسر و ضمّ سين و الف مقصوره مىآيد و بهر صورت اينكلمه را صفت براى مكان قرار مىدهند .
« عدا »
به فتح عين بوده و آنچه در « خلا » گفتيم در آن نيز جارى است