« عسى »
به فتح عين ، مطلقا فعل است چه متّصل بضمير بوده و چه منقطع از آن باشد .
« عل »
بفتح عين و لام مضموم مخفّف ، اسم است به معناى فوق .
ادباء در آن به دو امر ملتزم شدهاند :
1 - آنكه مجرور به « من » بايد استعمال شود .
2 - از نظر استعمال مضاف نبايد قرار بگيرد .
« علّ »
به فتح عين و لام مشدّده مفتوحه يا مكسوره ، لغتى است در « لعل » .
« عند »
بكسر عين و سكون نون و فتح دال ، اسم است براى حضور حسّى يا معنوى حضور حسّى مانند : فلّما رآه مستقرّا عنده .
و حضور معنوى نظير : قال الّذى عنده علم من الكتاب .
« غير »
بفتح غين و سكون ياء ، اسم است كه دائم الاضافه مىباشد و در جائى كه معناى مضاف اليه فهميده شده و قبل از « غير » لفظ « ليس » آمده باشد ميتوان آن را لفظا از اضافه قطع نمود .