آن قرار مىدهند .
و اگر فعليّه باشد در صورتى كه آغاز آن فعل مضارع مثبت بدون « قد » قرار گرفته باشد رابط آن ضمير به تنهائى است .
و اگر مضارع مثبت با « قد » در ابتدائش آمده باشد رابط آن « واو » بوده و در غير اين صورت حكم جمله اسميه را داراست .
لازم بتذكّر است اگر در اوّل جمله حاليه ماضى مثبت آمده باشد حتما بايد در ابتدائش كلمه « قد » واقع شده باشد چه لفظا و چه تقديرا .
2 - جمله مفعول به
مقصود از جمله مفعول به ، جملهاى است كه بجاى مفعول به قرار گرفته باشد و آن مختصّ است به سه باب به اين شرح :
1 - بباب « قول » / مانند : / قال انّى عبد اللّه .
2 - مفعول دوّم باب « ظنّ » / نظير : / ظننت زيدا ابوه قائم .
3 - مفعول سوّم باب « اعلم » / مثل : / اعلمت زيدا بكرا اخوه قائم .
3 - جمله مضاف اليه
مقصود از جمله مضاف اليه ، جملهاى است كه بجاى مضاف اليه قرار گرفته باشد فلذا محلّا مجرور مىباشد .
بايد توجّه داشت كه اينجمله يا بعد از ظروف زمان قرار گرفته همچون :
و السّلام علىّ يوم ولدت .
يا بعد از « حيث » مىآيد نظير : جلست حيث جلس زيد .
4 - جملهاى كه جواب شرط جازم باشد
محلّ اينجمله جزم است البته ناگفته نماند كه بر سر آن يا « فاء » بوده و يا « اذاء