قوله : فانّ الجملة اسبق الى النّفس : اينجمله علّت است براى [ لكونه امرا جمليا ] .
يعنى : امر مجمل اظهر است از مفصّل و وجه اظهريّت آن اينستكه اسبق به نفس مىباشد باينمعنا كه شئ مجمل زودتر از مفصّل در نفس حاصل مىشود .
قوله : من حيث انّه شئ : ضمير در [ انّه ] به انسان راجع بوده و [ شئ ] اعم از همه اجناس مىباشد لذا جسم بعد از آن و حيوان پس از جسم مىباشد .
قوله : من ادراكه من حيث انّه جسم نام : ضمير در [ ادراكه ] به انسان راجع است .
قوله : اسهل حضورا منه مع ما لا يناسبه : ضمير در [ منه ] به [ الشئ ] راجعست .
قوله : الجرّة الصغيرة : جرّه بتشديد راء سبو را گويند .
قوله : فانّه قد اعتبر فى وجه الشبه : ضمير در [ فانّه ] به معناى [ شأن ] مىباشد .
قوله : و انّما كانت قلّة التفصيل الخ : اين عبارت جواب است از سئوال مقدّر و شرح آن چنين است :
سؤال
قلّت تفصيل را چطور ميتوان علّت براى ظهور وجه شبه قرار داد بااينكه تفصيل ذاتا مقتضى عدم ظهور مىباشد .
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 227
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٧