به هيچ يك از اين آراء تصريح نكردهاند .
پارهاى ديگر گفتهاند : معناى موضوع له امر قدر جامع بين وجوب و ندب و اباحه مىباشد چنانچه فرقهاى ديگر آن را مشترك لفظى بين اين سه قرار دادهاند و تفصيل اين اقوال را بايد در كتب اصول تفحّص نمود
قوله : ان صيغته من المقترنة باللام : يعنى اعم من المقترنة باللّام الخ و مقصود از [ مقترنة باللّام ] همان امر غائب مىباشد .
قوله : سواء كان اسما : ضمير در [ كان ] به [ ما دلّ على طلب ] راجع بوده و مثال اسم همان [ رويد ] مىباشد .
قوله : او فعلا : مانند اكرم زيدا .
قوله : اى على طريق طلب العلو : از اين تفسير اينطور برميآيد كه كلمه [ استعلاء ] منصوب بنزع خافض مىباشد .
قوله : و التبادر الى الفهم : يعنى تبادر معنى از لفظ بخاطر فهم و ادراك .
قوله : من اقوى امارات الحقيقة : يعنى امارات حقيقت بودن لفظ در معنا .
قوله : لانه ابلاغ مع التخويف : ضمير در [ لانّه ] به انذار راجع است .
قوله : و فى الصحاح الخ : يعنى در صحاح اللّغة كه تأليف جوهرى است چنين آمده كه انذار اخص از تهديد است .
و حاصل كلام وى آن است كه :
تهديد از انذار اعم مىباشد زيرا انذار عبارت است از تخويف با دعوت نمودن به چيزى كه شخص را از امر مورد خوف و هراس نجات
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 406
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠٦