قوله : و قد فرض كونه حقيقة فيه : ضمير در « كونه » به عامّ و در « فيه » به بعض راجع است .
قوله : ايضا : يعنى همانطورىكه در كلّ حقيقت مىباشد .
قوله : فيكون حقيقة فى معنيين : ضمير در « فيكون » به عامّ راجع بوده و مقصود از « معنيين » كلّ افراد و باقى بعد از تخصيص مىباشد .
قوله : و هو معنى المشترك : ضمير « هو » به كونه حقيقة فى معنيين مختلفين راجع است .
قوله : و بيان انتفاء اللّازم : يعنى شرح اينكه چطور مشترك لفظى بودن منتفى و باطل است .
قوله : انّ الفرض واقع فى مثله : ضمير در « مثله » به انتفاء لازم راجع است يعنى :
فرض كلام در جائى است كه لفظ عامّ مشترك نمىباشد .
قوله : قد ثبت اختصاصه بها : ضمير در « اختصاصه » به عموم و در « بها » به الفاظ راجع است .
متن :
حجّة القائل بانّه حقيقة مطلقا امران :
احدهما انّ اللّفظ كان متناولا له حقيقة بالاتّفاق و التّناول باق على ما كان لم يتغيّر ، انّما طرأ عدم تناول الغير .
ترجمه :
دليل قائلين به حقيقت بودن عامّ در باقى افراد
دليل كسانى كه عامّ را در باقى افراد بطور مطلق حقيقت مىدانند دو