قوله : و فى وسطه و آخره : هر دو ضمير مجرورى به وقت راجع مىباشند .
قوله : ايقاعه كان واجبا بالاصالة : ضمير « ايقاعه » به واجب راجع بوده و كلمه « واجبا بالاصالة » تعريض است بر آنان كه مىگفتند اگر در اوّل وقت اتيان شود نفل و مستحبّى است كه به واسطهاش واجب ساقط مىگردد .
قوله : من غير فرق بين بقائه على صفة التّكليف و عدمه : ضمير در « بقائه » به مكلّف راجع بوده و در « عدمه » به « بقاء » .
قوله : يكون راجعا الى الواجب المخيّر : ضمير مستتر در « يكون » به واجب موسّع عود مىنمايد .
قوله : و هو العزم : ضمير « هو » به بدل عود مىكند .
قوله : اذا اخّره عن اوّل الوقت و وسطه : ضمير فاعلى در « اخّره » به مكلّف و ضمير مفعولى آن به واجب موسّع و در « وسطه » به وقت راجع مىباشد .
قوله : و اختاره الشّيخ : ضمير مفعولى در « اختاره » به وجوب عزم راجع بوده و مقصود از « شيخ » مرحوم شيخ طوسى صاحب دو كتاب تهذيب و استبصار كه از كتب اربعه هستند مىباشد .
قوله : على ما حكاه المحقّق عنه : يعنى طبق حكايت و نقل محقّق شيخ ( ره ) با مرحوم سيّد همعقيده مىباشد و ضمير در « عنه » به شيخ ( ره ) راجع است .
قوله : و تبعهما السّيّد ابو المكارم : ضمير تثنيه در « تبعهما » به سيّد مرتضى و شيخ طوسى ( رهما ) عود مىكند .
قوله : و منهم المحقّق و العلّامة : ضمير مجرورى در « منهم » به اكثرون راجع است .
قوله : و هو الاقرب : ضمير « هو » به عدم وجوب عزم راجع است .
متن : لنا على الاولى منهما انّ الوجوب مستفاد من الامر و هو مقيّد بجميع الوقت ، لانّ الكلام فيما هو كذلك و ليس المراد تطبيق اجزاء الفعل
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 458
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٨