ترجمه :
استدلال مرحوم سيّد مرتضى
مرحوم سيّد مرتضى كه باشتراك لفظى امر بين فور و تراخى قائل است چنين استدلال فرموده :
امر در قرآن و استعمال اهل لغت وارد و از آن فور و زمانى تراخى اراده شده است و ظاهر استعمال لفظ در دو معنا مقتضى آنست كه در هر دو حقيقت و مشترك بين آن دو باشد .
و نيز بدون شبهه و ترديد در صورت فقدان امارات و قرائن اگر آمر امر كند نيكو و صحيح است كه از وى سؤال شود آيا تعجيل و فور را اراده نموده يا تأخير و تعويق مطلوبش مىباشد درحالىكه استفهام حسنى ندارد مگر لفظ احتمال هر دو را داشته باشد .
تفصيل
توضيح و شرح فرموده مرحوم سيّد مرتضى آنست كه :
ايشان در اين مقام به دو دليل متمسّك شدهاند بر مشترك لفظى بودن صيغه « افعل » نسبت به فور و تراخى .
دليل اوّل
آنست كه صيغه « افعل » در آيات قرآنى و استعمالات ديگر هم به معناى فور استعمال شده و هم به معناى تراخى و همانطورىكه در مبحث مرّه و تكرار از ايشان گذشت ظاهر استعمال لفظ در يك معنائى دليل بر آنست كه در آن حقيقت است و چون پيشتر فرموده بود كه استعمال لفظ در معانى متعدّد همچون استعمالش در يك معنا است لاجرم اگر در دو معنا يا بيشتر نيز استعمال گردد نفس اين امر مقتضى آنست كه در هر دو يا بيشتر حقيقت باشد و بدين ترتيب چون صيغه « افعل » هم در فور و هم در تراخى استعمال مىگردد